نظام بدون سلیمانی؛ محاصره یا مصالحه؟
مهرداد خوانساری

قتل غیرمنتظره قاسم سلیمانی،‌ فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی توسط ارتش آمریکا و مراسم بزرگداشت کم‌نظیری که به منظور تجلیل و سوگواری او در سراسر کشور برنامه‌ریزی و حداقل تا «چهلم» او به اجرا گذاشته خواهد شد، ممکن است توجه عموم را از اوضاع اسفناک حاکم بر زندگی روزمره مردم عادی در ایران که حاکی از ادامه و تشدید اجتناب‌ناپذیر شرایط بد اقتصادی در سال ۲۰۲۰ است دور نگهدارد (گرچه «آب و تاب» این تلاش اینک به لحاظ عواقب حمله موشکی به هواییمائی مسافربری اوکراین تا حدود زیادی کاهش یافته است).
قاسم سلیمانی ، چهره‌ای استثنائی که هم مورد تائید و مهر بسیاری از یکسو و ترس و تنفر تعدادی دیگر از سوی دیگر در ایران و منطقه بوده است، بی شک تنها چهره حکومتی بعد از شخص آیت الله خمینی است که در ۴۰ سال گذشته، به نوعی از همان میزان محبوبیتی که در گذشته به بنیانگذار جمهوری اسلامی منحصر می شد، برخوردار بوده است.
علیرغم تمام شعارهای داغ و تحریک آمیزی که در سوگ سردار سلیمانی از سوی مقامات مختلف در جمهوری اسلامی به زبان آمد، ‌مرگ او در زمانی صورت گرفته که هرنوع اقدام تلافی جویانه همراه با قیمت فوق العاده سنگینی برای نظام ورشکسته ای خواهد بود که همچنان درگیر مقابله با ناآرامی های گسترده ای است که توده های مردم را در آبانماه گذشته به علت تشدید اوضاع بد معیشتی ناشی از تحریم های اقتصادی آمریکا،‌ به اعتراض در خیابانها کشاند و حد اقل چند صد نفر قربانی بر جای گذاشت.
اگرچه حاکمیت در تهران ابزار و گزینه های بالقوه زیادی برای اجرای اقدامات انتقام جویانه دارد ولی به خوبی نیز می داند که هر اقدام انتقامی که موجب تشدید بحران کنونی گردد،‌ کشور را قطعا به سوی یک درگیری پر خطر با دشمنی قوی می برد که امکان شکست دادن آن را ندارد.

متن کامل در زیتون:

https://zeitoons.com/72011

Comments

Be the first to add a comment