«هگل» اندیشه را «روح زمانه»می نامید. از نظر او همۀ افکار و احساسات یک زمان، «روح» آن عصر را تشکیل می دهد و هر چیزی در تاریخ نتیجۀ آن است.

هگل عقیده دارد که:

"مردان بزرگ تنها وقتی مؤثر بوده‌اند که ندانسته آلت«روح زمان»شده‌اند. اگر مرد فوق العاده ای با روح زمان سازگار نباشد ضایع می گردد و بهتر آن است که هرگز نمی‌بود. آن فرزندی که نابغه می شمارندش از پیشینیانش بزرگتر نیست؛این پیشنیان هر کدام سنگی بر روی بنا نهاده‌اند و نابغۀ خلف این خوشبختی را دارد که آخر از همه می رسد و سنگ آخر طاق بنا را می گذارد و بنا به نام او تمام می شود. چنین اشخاصی از افکار کلی که در روایای وجودشان است آگاهی ندارند، ولی نیازمندی های زمان را خوب می شناسند و می دانند که دنیا مستعد قبول چه چیزی است؛ از این روی مردان بزرگ آفریننده نیستند بلکه قابله اند و زمانه را کمک می کنند تا آنچه را که از مدتی پیش در رحمش رشد کرده است بزاید."

در حقیقت هگل معتقد بود این «تاریخ» است که مردان بزرگ را می سازد نه بالعکس.
@renaissancetranslate