‍ خاطره ای ماندگار از مرحوم اصغر قندچی:

شركت «ايران كاوه» در سال 54 به چيني ها كاميون نمي فروخت و راننده كره اي هم با امتحان استخدام مي شد!


در سال54 تعدادي از تجار چين آمده بودند به دفتر ما در همين خيابان قزوينِ تهران و می‌خواستند کامیون بخرند.

چين در آن زمان با آمریکا روابط خوبی نداشت. آمریکایی‌ها هم خواسته بودند که اگر بشود ما به چینی‌ها کامیون بدهیم که از طريق كاميون «ماك» ساخت ايران، پای آن‌ها نيز به نوعی در چين باز شود.

خلاصه چینی‌ها آمدند و گفتند كاميون ماك كاوه مي خواهيم اما پول نداریم، به‌جای آن مواد غذايي و کالا می‌دهیم. یک کتاب هم آورده بودند از مشخصات کالاهایی که برای عرضه داشتند. فانوس و بیل و دسته بیل و چینی‌آلات... بهترين كالايي كه براي عرضه داشتند، همان چینی‌آلات بود

يكي از مهندسان شرکت ايران كاوه گفت «تا زمانی که نوری‌تاکه ژاپن هست، کی از این آشغال‌های چینی می‌خره؟! ضمنا ما تا یک سال ديگر پيش فروش داریم و نمي توانيم به شما كاميون بفروشيم» !

بعد چینی‌ها گفتند « می‌توانید به آقای خیامی مدير ايران ناسيونال بسپرید تا لااقل به ما اتوبوس بدهند»؟ به آقای خیامی زنگ زدم، ایشان گفتند «والله اعلی‌حضرت دستور دادند هزارتا اتوبوس به بلغارستان و مصر و... بدهیم». هیچی! خلاصه از آن‌ها هم نتوانستند اتوبوس بگیرند و دست خالي برگشتند!

در سال 1355 هم تعدادی راننده کره‌ای{كره جنوبي} آمده بودند برای کار در ايران. آن زمان به پاکستانی و هندی نمی‌شد کار داد. می‌گفتند مدارک خیلی از آنها قلابی است.

البته کره‌ای‌ها هم اگر میخواستند کار کنند، باید در ایران امتحان می‌دادند. در آن سال یک شرکت حمل و نقلی ايراني بود که راننده می‌خواست، 400 تا کارگر کره‌ای آورده بود. شرایط هم گذاشته بودند برای کار در ایران.

تا جایی که یادم هست داشتن دیپلم و مجرد بودن از شرایط كار در ايران بود، همچنین فقط سالی یک بار می‌توانستند از ایران به کشورشان مراجعت کنند. اینجا به آنها پانسیون می‌دادند با ناهار و شام و اگر اشتباه نکنم، ماهی 2 هزار دلار و یک بلیط مجانی در سال برای سفر به کره...

7 مرداد 1399، اولين سالگرد درگذشت اصغر قندچي، موسس شركت ايران كاوه

(الحق که سه روز پیش و بعد از شنیدن خبر درگذشت بزرگمردی چون ناصر جنتی مدیرعامل گروه صنعتی گیتی پسند خواندن این شعر عجیب به دل می‌نشید.

در غربت مرگ بیم تنهایی نیست / یاران عزیز آن طرف بیش‌ترند
رضی الله عنهم جمیعا )

✅ @karkhone

4 comments

دو هزار دلار اون موقع یعنی ۱۴ هزار تومنی. حقوق کارمند دولت اون زمان زیر دو هزار تومن بوده اونوقت به راننده کره ای هفت برابر میدادن؟! اطلاعات مقاله صحیح نیست به نظرم
درسته برای تأسیس کار در ایران مشکلات داخلی و خارجی داریم اما متاسفانه سیاستهای غلط باعث شده همه دلال شوند
دکتر می روی ، بجای اینکه دکتر به فکر درمان باشد در حال معامله ماشین و خانه می باشد
مهندسش به فکر فروش امضا خود می باشد تا وقت کمتری بگذارد

درد بدتر که پیش آمده داخل ایران هر کسی در هر سمت شغلی است ناراضیه و فکر دزدی.
هیچ موقع از خودش سوال نکرده که جایگاهی که دارد واقعا لیاقتش را دارد ؟
و مشکلات دیگر ....
این موارد باعث می شود کسی به دنبال فعالیت و تاسیس کاری نرود.

نمونه ساده اش خود من هستم