چند کلمه‌ای در باب وطن و آداب پرستیدن آن


گمان می‌کنم وطن‌پرستی توصیفی است برای بعضی از خلقیات و رفتارهای سیاسی که هزینه سنگینی دارند. این اصطلاح (معنای دقیقش هرچه که باشد) یقیناً در خور قلم‌به‌مزدها و متوهّمان دائم یا موقّت نیست که با خیال آسوده و در امنیت کامل جلو دوربین رسانه‌های رسمی بی‌آبرو و بی‌مخاطب می‌نشینند و برای منویات مالیخولیایی میهن‌خواران هموطن دلیل و برهان می‌تراشند.

این روزها احتمالاً به کسی می‌توان وطن‌پرست گفت که حاضر باشد برای مصالح میهنش قید امنیت و سلامت شخصی‌اش را بزند، رودروی زورمندان ظاهرالصّلاحی که ده‌ها سال است ساکنان این سرزمین را از بدیهی‌ترین حقوقشان محروم کرده‌اند بایستد، چشم در چشمشان بدوزد و با صریح‌ترین کلمات بگوید: بیش از این حق ندارید میهن مرا بر سر سوداهای جنون‌آمیزتان قمار کنید و به ویرانی‌اش بکشانید.

امّا البته ادای وطن‌پرستی را خیلی راحت می‌توان درآورد. کافی است بگویید: «هرچه مقامات رسمی کشور من می‌کنند و می‌گویند صحیح و صواب است (البته انتقادات مختصری هم وجود دارد که در این شرایط جنگی فعلاً مطرح کردنشان صلاح نیست)، و این بیگانگان دژخیم هستند که دم به ساعت با ما کارهای ددمشیانه می‌کنند و می‌خواهند منابعمان را غارت کنند و ملّتمان را به بردگی بکشند و کشورمان را تجزیه کنند تا عزت و افتخارات باستانیمان زیر چکمه‌های سلطه‌شان له شود». این وطن‌پرستی ابلهانه و باب طبع دیکتاتورها نه تنها کاملاً بی‌خطر است، بلکه اگر بخت یاری کند احتمالاً باعث می‌شود شما هرجا که هستید ترفیع بگیرید و بر سر سفره رانت جای بالاتری را بهتان تعارف کنند.

این است که وطن‌پرستیِ مرد و مردانه مقرون به صرفه نیست، و وطن‌پرست راست و درست کم گیر می‌آید. به خاطر همین است که تا به امروز نشنیده‌ایم کسی آینه ایران ویران را پیش چشم آن «مار قهقهه» گرفته باشد تا ببیند با این کشور و مردمانش چه کرده. و باز به خاطر همین است که نمی‌شنویم کسی به تسلیم بی ‌قید و شرط نصیحتش کرده باشد، تا در جنگی که بردنش محال است هر روز ویرانی بیشتری به بار نیاید و بیگناهان بیشتری به خاک و خون نیفتند.

بعدالتحریر: «مار قهقهه» موجودی افسانه‌ای است احتمالاً ساخته و پرداخته ذهن مهدی اخوان ثالث، که خود او درباره‌اش چنین توضیح داده است: «در افسانه‌ها داریم که مار یا اژدهای قهقهه ماری آنچنان بوده است که شهری را به‌ ستوه آورده بود از آتشباری‌ها، قربانی گرفتن‌ها، کشت و کشتارها و حمله و هجوم‌ها و چه و چه‌ها، و هیچ دلیری، پهلوانی هم حریف او نمی شده. بسیاری پهلوانانِ مدّعی از نفس زهرناک و آتشین او نابود شده بودند. تا سرانجام پهلوان پیری جهاندیده داوطلب و مدّعی می شود که شرّ او را دفع کند، می‌رود و آینۀ بزرگی قدنما پیش روی آن مار یا اژدها می‌گیرد و آن مار با دیدن حقیقت و چهره واقعی خود به قهقهه می‌افتد، واپس می‌افتد و باز می‌بیند و قهقهه می‌زند، تا آن که می‌میرد».
شعر مار قهقهه اخوان را هم اگر دوست داشتید و اینترنتتان وصل بود می‌توانید پیدا کنید و بخوانید.

https://t.me/AmirrezaAbdolii/