⁨ ✳️👆وقتی همه موافق اند،
اما هیچکس موافق نیست
پارادوکس آبیلین یکی از عجیبترین و در عین حال واقعی ترین پدیده های مدیریتی است. این مفهوم توضیح می دهد که چگونه یک گروه ممکن است تصمیمی
بگیرد که در واقع هیچ یک از
اعضا آن را نمی خواهند.
ماجرا معمولاً اینطور آغاز می
شود:
یکی از اعضای جلسه پیشنهادی مطرح می کند. دیگران، نه از سر موافقت، بلکه برای پرهیز از مخالفت، حفظ ظاهر، احترام به مقام بالاتر یا ترس از برهم خوردن هماهنگی، سکوت می کنند یا همراهی نشان می دهند. هرکس تصور می کند بقیه موافق اند و او تنها مخالف جمع است. در نهایت تصمیم تصویب می شود؛ تصمیمی که شاید هیچ حامی واقعی نداشته باشد. تفاوت پارادوکس آبیلین با “تفکر گروهی” در همین جاست. در تفکر گروهی، اعضا واقعاً تحت تأثیر انسجام گروه به یک نظر مشترک می رسند. اما در آبیلین، اجماع فقط ظاهری است. افراد در دل مخالف اند، ولی مخالفت خود را پنهان می کنند. این پدیده در سازمان های سلسله مراتبی بیشتر دیده می شود؛ جایی که مخالفت با مدیر هزینه دارد، سکوت امن تر است و “بله گفتن” نشانه همکاری تلقی می شود. نتیجه، پروژه های بی صاحب، تصمیم های کم کیفیت و جلساتی است که پس از شکست، همه در آن می گویند: “من از اول هم مخالف بودم.” راه پیشگیری، صرفاً دعوت عمومی به اظهار نظر نیست. مدیر باید مخالفت را ایمن، مشروع و حتی ضروری کند؛ نظرها را پیش از بحث جمعی به صورت مستقل بگیرد، از افراد بخواهد استدلال مخالف ارائه دهند و سکوت را به معنای رضایت تلقی نکند. سؤال اصلی هر جلسه این نیست که “آیا همه موافق اند؟” بلکه این است: اگر تصمیم شکست بخورد، چه کسانی خواهند گفت از ابتدا با آن موافق نبوده اند؟
https://t.me/ExecutiveManagement
https://whatsapp.com/channel/0029Vb8wWXv65yDH0E2t1i2Q