در زمانهای که حاکمیت سیاسی با خیانت و نادانی کمترین توفیق را در ایجاد وحدت ملی داشته است و همه دشمنان ایران برای پاره کردن این سرزمین دندان تیز کردهاند، سخن از مطالبات قومی و هویتی طوایف و اقوام اگر خیانت آشکار و هدفدار نباشد، یک ذوقآزمایی نابهنگام و آرزوی خام و نسنجیده است. هم حاکمیت سیاسی باید بجای رجزخوانی در این شرایط تنگ و سخت، راههای تامین همدلی ملی و رضایت آحاد ملت را پی بگیرد و هم بازیگران فانتزیهای قومی اگر هنوز دل در گرو ایران دارند، تاریخ جامع (نه گزینشی) بخوانند و به سرنوشت اقوام پریشانی فکر کنند که نه جامعیت تاریخی دارند و نه استقلال واقعی. تاریخ منازعات قومی و زبانی در خود اروپا هنوز عبرتانگیز است چه رسد به خاورمیانه که محل بازی قدرتهای بزرگتر است و بازی کهنه با احساسات قومی و هویتی، مجرای رسیدن آنها به اهدافی خاص!
حساب کسانی هم که با هر عنوان از ایران دل بریدهاند جداست. ایرانیان برای تمامیت ارضی، یکپارچگی ایران و الفت اقوام بارها جنگیدهاند، آزموده را آزمودن خطاست!