در کافههای قاهره
♦️در تصور رایج فارسیزبانان افغان و ایرانی، کافهنشینی امر شهری و روشنفکرانه است. خانمهاله میرمیری در کتاب از «قهوهخانه تا کافه»، ظهور و رشد کافهنشینی را به مدرنیته نسبت داده است. اما بنا به روایت ژان شاردن، جهانگرد فرانسوی، قهوهخانههای باشکوه و دلانگیز از دوران صفویه در ایران وجود داشته است که نظیرش در فرانسه آن زمان نبود. در مصر، در چند قرن گذشته، قهوهخانههای سنتی و مدرن بیشتر بخشی از زندگی اجتماعی و سرگرمی مردم بوده است تا نمودی از تحول در تفکرات اجتماعی و سیاسی یک طبقه خاص مانند بورژوازی شهری. چنانکه بعدتر گفته خواهد شد، کافهها، چه قهوهخانه سنتی چه استارباکس در مرکز شهر قاهره، مکانی برای بازتاب نامتعارف بودن تعاملات و واقعیتهای موجود جامعهاند.
♦️قبل از اصفهان، ورود قهوهخانه به خاورمیانه به قرن پانزدهم میلادی برمیگردد. به گفته دالیا و امینه، قهوهخانهها یک قرن بعد بهسرعت گسترش یافتند و به بخش مهم زندگی در شهرهای خاورمیانه تبدیل شدند که «فضای لازم را برای مراودات اجتماعی و فرهنگی مساعد ساختهاند؛ چیزی که قبلا شبیه آن وجود نداشته است». صوفیان در رواج و محبوبیت قهوه در خاورمیانه نقش داشتند. صوفیان «قهوه را به خاطر سرحال ماندن مینوشیدند. چون به آنها کمک میکرد که شب بیدار بمانند و ذکر بگویند».
♦️نویسندگان این کتاب جایگاه کافهها در فرهنگ مردم مصر، به خصوص قاهره، را از منظر مطالعات مردمشناسی و فرهنگی بررسی کردهاند. در واقع، با این کافهها که مردم در آن برای وقتگذرانی، بحثهای سیاسی و اجتماعی، و مراودات فرهنگی و ادبی جمع میشوند، میتوان جامعه مصر را شناخت. کافههای سنتی و مدرن بخش جداییناپذیر ادبیات، سینما و هنر مصر هستند که قصهها و شخصیتهای داستانی و سینمایی در آن به تصویر کشیده میشوند. کافهها برای سینمای ملودرام مصر، چیزی شبیه کابارهها در سینمای معروف به «فیلمفارسی» ایران است.
خالد خسرو
ادامه مطلب…