ریشه در اعماق اُقیانوس دارد شاید!!
این گیســو پریشان‌کرده
بید وحشـی باران
یا نه، دریایی‌سـت گویی؛
واژگـونه بر فراز شــهر
شــهر ســوگواران!

هر زمانی که فرو می‌بارد از حد بیش...
ریشه در من می‌دواند پرسشی پیگیر،
با تشویش:
«رنگ این شب‌های وحشت را
تواند شست آیا از دل یاران ؟!»

چشم‌ها و چشمه‌ها خشکند...
روشنی‌ها محو در تاریکی دلتنگ،
همچنان که نام‌ها در ننگ!
هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد.

« آه باران! ای امید جان بیداران !
بر پلیدی‌ها که ما عمری‌ست...
در گرداب آن غرقیم
آیا چیره خواهی شد...؟! »

فریدون مشیری

#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment