مالِ بد، دور از ریش صاحابش
چرا همیشه باید خوبی هاشو گفت و استوری کرد؟
چرا همیشه بهترین عکسا پست اینستا میشن، باخنده ترین هاش انتخاب میشن. اصلا چرا بخاطر یک پست میریم آتلیه؟ چرا همیشه خوشگلیاش رو برای بقیه سوا میکنیم؟
اصلا بزار بگم چرا بد باشه وقتی خاطره خوردن نفت یک بچه از روی بازیگوشی بچگیش برامون موندگار تره از هر روایت و شاتی تو هر دوربینی.
برای هر کدوم از ما تناقض لبخند و هر چیزی غیر از اونه که خاطراتمون رو به ارمغان میاره از یک آدم، یک لحظه، جا، فضا، یک حس و... لیست که بلند بالاس چه خاطراتمون چه چیزایی که باهاشون خاطره ساختیم. درست بخوام صحبت کنم باید بگم: بیشماره! اکسترمم همه اینها اما آدمایی بودن که خاطراتشون رو یدک میکشیم؛ یعنی چجوری بگم؛ اصلا شاید اگه نگم بهتر باشه چون تداعی این سطور در ذهن هر کدوممون متفاوته. یکی بزرگمون کرده و به آغوش خاک میسپاریمش، یکی چهره ماهش برامون خسوف میکنه به هر علتی، یکی شریک راهمون بوده و چرخش سیب روزگار ازمون میگیرتش، یکی رو توفیق اجباری، یکی رو خطای انسان دیگری و برای عده‌ای رو مهاجرت. به قول اون نادیده‌ای که با خوش رقصی کلمات میگفت: بدی لحظات خوشمون اینه که بعد از پایانش قدرش رو میدونیم ماهم آدما رو با خوب و بدشون بدرغه میکنیم.
درسته که برای صاحب این کلمات مهاجرت عامل دوریش از تولیدکننده خاطراتشه ولی کنتراست جدایی ما توی این طیف یک جوری به صفر میل میکنه که ما هیچ تفاوتی بین اونها نمیبینم.
آدمایی که روبان تلاش دوباره برای ساختن رو با قیچی ساخت کشوری غیر از اینجا میبرن و هممون هم میدونیم و اونها هم میدونند که وطن هتل نیست، اونا باید بسازنش و ازین دست حرفا اصلا بزار در گوشتون بگم، چه بسا اونا بهتر از ما بدونن این چیزا رو اما اونا به هر علتی میرن و لنگر خاطراتشون گل رو میزنه به زیر کشتی ما.
چه نقاله فرودگاه چه خاک سرد، چه گردنه جاده چه چاله هوایی انتهای این راه باشه ما اونهارو تاجایی که شده ثبت و ضبط کردیم و هیچ وقت دست از تلاش برنداشتیم. چون زیبایی مسیر اینه که نمیدونی آخرش کیه پس هممون خاطراتمون رو به دوش میکشیم و تلاش میکنیم.
اصلا برای ساخت خاطره های جدید تلاش میکنیم برای اعتلای خاطراتی که از قدیم داریم برای اینکه سینه به سینه نقلشون کنیم برای اینکه بهتر هارو جایگزین خاک خورده ها کنیم تلاش میکنیم و تلاش میکنیم تا خاطره بسازیم برای خودمون و اطرافمون.
فرقی نداره یادآوردی خاطراتمون که درست یکجا یک یا چند متر زیر از زمین ایستاده ما رو دچار مکث و تامل کنه یا تپیدن یک قلب که هزاران جریب فراتر از آب های زمینی و فراسرزمینیمون ایستاده. آره شاید ما لسان‌الغیب نباشیم که همگان رو حیران کنیم که چطور کلمات در تسخیر این ابن آدم اند اما ما با و برای خاطراتمون زنده‌ایم، روایتشون میکنیم هرچند کژدار و مریز و براشون تلاش میکنیم.
این خودِ خودِ واقعی ماست و این شایسه برای پست شدن در هر رنگ و لعابی.
به احترام تمامی مال های بدی که بیخ ریش صاحبشون نیستند ما اونها رو دوست داریم و ایستاده برای خاطراتمون تلاش میکنیم.
|م. زائری
#ائتلاف_برای_فردا
✅ @karkhone
چرا همیشه باید خوبی هاشو گفت و استوری کرد؟
چرا همیشه بهترین عکسا پست اینستا میشن، باخنده ترین هاش انتخاب میشن. اصلا چرا بخاطر یک پست میریم آتلیه؟ چرا همیشه خوشگلیاش رو برای بقیه سوا میکنیم؟
اصلا بزار بگم چرا بد باشه وقتی خاطره خوردن نفت یک بچه از روی بازیگوشی بچگیش برامون موندگار تره از هر روایت و شاتی تو هر دوربینی.
برای هر کدوم از ما تناقض لبخند و هر چیزی غیر از اونه که خاطراتمون رو به ارمغان میاره از یک آدم، یک لحظه، جا، فضا، یک حس و... لیست که بلند بالاس چه خاطراتمون چه چیزایی که باهاشون خاطره ساختیم. درست بخوام صحبت کنم باید بگم: بیشماره! اکسترمم همه اینها اما آدمایی بودن که خاطراتشون رو یدک میکشیم؛ یعنی چجوری بگم؛ اصلا شاید اگه نگم بهتر باشه چون تداعی این سطور در ذهن هر کدوممون متفاوته. یکی بزرگمون کرده و به آغوش خاک میسپاریمش، یکی چهره ماهش برامون خسوف میکنه به هر علتی، یکی شریک راهمون بوده و چرخش سیب روزگار ازمون میگیرتش، یکی رو توفیق اجباری، یکی رو خطای انسان دیگری و برای عده‌ای رو مهاجرت. به قول اون نادیده‌ای که با خوش رقصی کلمات میگفت: بدی لحظات خوشمون اینه که بعد از پایانش قدرش رو میدونیم ماهم آدما رو با خوب و بدشون بدرغه میکنیم.
درسته که برای صاحب این کلمات مهاجرت عامل دوریش از تولیدکننده خاطراتشه ولی کنتراست جدایی ما توی این طیف یک جوری به صفر میل میکنه که ما هیچ تفاوتی بین اونها نمیبینم.
آدمایی که روبان تلاش دوباره برای ساختن رو با قیچی ساخت کشوری غیر از اینجا میبرن و هممون هم میدونیم و اونها هم میدونند که وطن هتل نیست، اونا باید بسازنش و ازین دست حرفا اصلا بزار در گوشتون بگم، چه بسا اونا بهتر از ما بدونن این چیزا رو اما اونا به هر علتی میرن و لنگر خاطراتشون گل رو میزنه به زیر کشتی ما.
چه نقاله فرودگاه چه خاک سرد، چه گردنه جاده چه چاله هوایی انتهای این راه باشه ما اونهارو تاجایی که شده ثبت و ضبط کردیم و هیچ وقت دست از تلاش برنداشتیم. چون زیبایی مسیر اینه که نمیدونی آخرش کیه پس هممون خاطراتمون رو به دوش میکشیم و تلاش میکنیم.
اصلا برای ساخت خاطره های جدید تلاش میکنیم برای اعتلای خاطراتی که از قدیم داریم برای اینکه سینه به سینه نقلشون کنیم برای اینکه بهتر هارو جایگزین خاک خورده ها کنیم تلاش میکنیم و تلاش میکنیم تا خاطره بسازیم برای خودمون و اطرافمون.
فرقی نداره یادآوردی خاطراتمون که درست یکجا یک یا چند متر زیر از زمین ایستاده ما رو دچار مکث و تامل کنه یا تپیدن یک قلب که هزاران جریب فراتر از آب های زمینی و فراسرزمینیمون ایستاده. آره شاید ما لسان‌الغیب نباشیم که همگان رو حیران کنیم که چطور کلمات در تسخیر این ابن آدم اند اما ما با و برای خاطراتمون زنده‌ایم، روایتشون میکنیم هرچند کژدار و مریز و براشون تلاش میکنیم.
این خودِ خودِ واقعی ماست و این شایسه برای پست شدن در هر رنگ و لعابی.
به احترام تمامی مال های بدی که بیخ ریش صاحبشون نیستند ما اونها رو دوست داریم و ایستاده برای خاطراتمون تلاش میکنیم.
|م. زائری
#ائتلاف_برای_فردا
✅ @karkhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment