‍ در روزهایی که بحران اشغال خاک اوکراین توسّط روسیه هنوز به آن معنا که امروز ذهن بسیاری را به خود مشغول کرده است، آغاز نشده بود و آنچه بود، هشدارها دو طرف و تحرّکات نظامی روسیه و سخنرانی‎ها و تهدیدات آمریکا و متّحدانش بود، کمتر کسی باور می‎کرد که اتّحادی جدّی در ساختار اقتصاد سیاسی غرب برای تقابل با مسکو شکل بگیرد. هم دست‎کم گرفتن خطر اشغال اوکراین رویکرد بسیاری بود و هم تردیدافکنی در اراده جدّی اروپاییان برای تحریم روسیه که در واقع بخشی از ساختار اقتصاد و سیاست اروپا است، مبنای تحلیلهای کارشناسان بود. امّا... وقتی تحریمها از راه رسیدند و روندی که با لغو طرح نورداستریم 2 آغاز شد به ممنوعیتها و تحریمهای بی‎همتا رسید و در حالیکه تنگ شدن فضا برای اقتصاد و سیاست روسیه همچنان ادامه دارد، این پرسش به وجود آمد که این اتّحاد نسبی آمریکا و متّحدانش در زمینه تحریمها، چگونه پدید آمد.
یکی از مهمترین عوامل، یک مدیر سیاسی خاص است که چهره‎ای ویژه در سیاست اروپا و آمریکا است. او کسی نیست جز بیورن زایبرت. او که رئیس دفتر و کابینه رئیس کمیسیون اروپا است، چهره‎ای چندوجهی است که نفوذ و سابقه حضور در مجامع علمی و آکادمیک و نظامی آمریکا و بریتانیا را دارد و در دولت آلمان نیز خدمت کرده است. این زایبرت بود که با رویکرد اروپامحور و آلمان‎محور، با آغاز دولت بایدن، زمینه همکاری میان اروپا و آمریکا را گسترش داد و وقتی که نوبت به ایجاد زمینه اتّحاد در تقابل با روسها رسید، این زایبرت بود که برنامه‎های ویژه‎ای را برای همراه کردن کشورها و سکتورهای مختلف اقتصادی اروپا پیگیری کرد. هنرمندی حیرت‎انگیز او در هماهنگ کردن اروپاییان، به گونه‎ای جذّاب و بدون از بین بردن استقلال اروپا در رفتار سیاسی، اگر آرامش و اطمینان کامل درباره تبعات تحریمها برای خود اروپا را ایجاد نکرده باشد، بسیاری از زمینه‎های نگرانی را از میان برده است.



✅ @karkhone