▪️از تخریب‌گران انقلابی تا تخریب‌گران اقتصادی
🖋محمدفرید مصلح| دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران
انقلاب برای من تبلوری از ارادۀ جمعی است؛ اراده‌ای به هدف تغییر‌دادن و زیروروکردن. بنابراین انتظار دارم که این ارادۀ جمعی تأثیری هم بر شهر گذاشته باشد. به‌دنبال مستندات گشتم و به گفت‌وگو با کسانی نشستم که این وجه از تأثیر انقلاب را تجربه و درک کرده بودند. اما در حین گردآوری اطلاعات، متوجه شدم که بعضی از تحولات با وقوع انقلاب قابل توجیه نیست. با مسائلی مواجه شدم که انقلاب نقشی در به‌وجود‌آمدن آن‌ها نداشت. بنابراین به جستجوی افق‌هایی پرداختم که امکان تفسیر کلان‌تر تحولات را بدهد.
در همین راستا در سال‌های اخیر کسانی به بازخوانی تاریخ پرداخته و تفاوت‌های بین قبل و بعد از انقلاب را زیر سوال برده‌اند. یکی از آخرین آن‌ها، عباس آخوندی است که در نشستی در سال ۹۶ ترجیح داد چالش‌های ایران معاصر را به چالش برخورد ایرانیان با مدرنیته نسبت دهد؛ چالشی صدساله و دیرپاتر از انقلاب. نکتۀ قابل تأمل این بود که این سخن از طرف وزیر وقت راه و شهرسازی جمهوری اسلامی ایران بیان شده و این بار مقامی دولتی، چالش‌های زمان حال ایران را در امتداد چالش‌های دورۀ پهلوی در نظر گرفته بود.
یک سال بعد، نشر نی کتاب «تهران-۵۶» را منتشر کرد. این کتاب در واقع گزارشی است از وضعیت شهر تهران در سال ۵۶ و توسط کارشناسانِ «دبیرخانهٔ شورای نظارت بر گسترش شهر تهران» تهیه شده است. انتشار دوبارۀ این گزارش فرصتی را برای قیاس تهران قبل و بعد از انقلاب به‌وجود آورده است. معضلات بیان‌شده در این کتاب برای ما کاملاً ملموس است؛ معضلاتی مثل«تمرکز‌گرایی»، «محدودیت منابع طبیعی»، «فرسودگی بافت‌ها»، «فقر و شکاف طبقاتی» و «آلودگی هوا» و ... . در واقع این گزارش گواهی است بر اینکه آنچه ما امروز معضل می‌نامیم دیرپاتر از آن است که به انقلاب منسوب شود...
⭕️ ادامهٔ مطلب را می‌توانید در Instant View یا وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/fm-10-17
http://koubeh.com/fm3/
@Koubeh
🖋محمدفرید مصلح| دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران
انقلاب برای من تبلوری از ارادۀ جمعی است؛ اراده‌ای به هدف تغییر‌دادن و زیروروکردن. بنابراین انتظار دارم که این ارادۀ جمعی تأثیری هم بر شهر گذاشته باشد. به‌دنبال مستندات گشتم و به گفت‌وگو با کسانی نشستم که این وجه از تأثیر انقلاب را تجربه و درک کرده بودند. اما در حین گردآوری اطلاعات، متوجه شدم که بعضی از تحولات با وقوع انقلاب قابل توجیه نیست. با مسائلی مواجه شدم که انقلاب نقشی در به‌وجود‌آمدن آن‌ها نداشت. بنابراین به جستجوی افق‌هایی پرداختم که امکان تفسیر کلان‌تر تحولات را بدهد.
در همین راستا در سال‌های اخیر کسانی به بازخوانی تاریخ پرداخته و تفاوت‌های بین قبل و بعد از انقلاب را زیر سوال برده‌اند. یکی از آخرین آن‌ها، عباس آخوندی است که در نشستی در سال ۹۶ ترجیح داد چالش‌های ایران معاصر را به چالش برخورد ایرانیان با مدرنیته نسبت دهد؛ چالشی صدساله و دیرپاتر از انقلاب. نکتۀ قابل تأمل این بود که این سخن از طرف وزیر وقت راه و شهرسازی جمهوری اسلامی ایران بیان شده و این بار مقامی دولتی، چالش‌های زمان حال ایران را در امتداد چالش‌های دورۀ پهلوی در نظر گرفته بود.
یک سال بعد، نشر نی کتاب «تهران-۵۶» را منتشر کرد. این کتاب در واقع گزارشی است از وضعیت شهر تهران در سال ۵۶ و توسط کارشناسانِ «دبیرخانهٔ شورای نظارت بر گسترش شهر تهران» تهیه شده است. انتشار دوبارۀ این گزارش فرصتی را برای قیاس تهران قبل و بعد از انقلاب به‌وجود آورده است. معضلات بیان‌شده در این کتاب برای ما کاملاً ملموس است؛ معضلاتی مثل«تمرکز‌گرایی»، «محدودیت منابع طبیعی»، «فرسودگی بافت‌ها»، «فقر و شکاف طبقاتی» و «آلودگی هوا» و ... . در واقع این گزارش گواهی است بر اینکه آنچه ما امروز معضل می‌نامیم دیرپاتر از آن است که به انقلاب منسوب شود...
⭕️ ادامهٔ مطلب را می‌توانید در Instant View یا وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/fm-10-17
http://koubeh.com/fm3/
@Koubeh
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment