«چایمان در استکان،
کودکی‌مان در کوچه‌ها،
شادی‌هامان در سینه،
کسانی که دوستشان می‌داریم
در دوردست‌ها،
و خنده‌هامان در عکس‌ها...
حبس ابد خوردیم بی‌گناه
در قلب‌هایی که قانونشان را نمی‌دانستیم...
پنهان اگر نیز نکنیم
لبخندهایمان دیگر پیدا نیست،
و آشکار نیز اگر نکنیم
تنهایی‌هامان
در شلوغی‌ها گم شدند...
در نهایت این‌چنین نیز شد:
تاریک‌تر از شب بود
رویاهایمان...»
دنیز ییلمازیاکوت
#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing