در سال ۲۰۱۰، یک میلیاردر اهل آیووا برای دوست‌دخترش هدیه‌ای خرید:
یک قایق تفریحی ۲۴۰ فوتی.پنج عرشه.
یک سکوی فرود بالگرد.
و چیزی که بیشتر مردم متوجهش نمی‌شدند:محفظه‌ای زیر خط آب.
آن‌قدر بزرگ که یک زیردریایی در آن جا بگیرد.نامش را گذاشتند «پلن بی».
نام او تد وِیت بود؛ بنیان‌گذار شرکت Gateway که آن را به یک شرکت میلیارددلاری تبدیل کرده بود. او ثروتمند بود، به‌تازگی طلاق گرفته بود و به حفاظت از اقیانوس‌ها علاقه داشت.
نام او گیلین مکسول بود.
و طی دو سال بعد، اتفاقی عجیب رخ داد.
ویت ده میلیون دلار به بنیاد کلینتون کمک مالی کرد.مکسول در اوت ۲۰۱۰ در مراسم عروسی چلسی کلینتون حضور داشت.
چند ماه بعد، او در سازمان ملل سخنرانی می‌کرد. در کنفرانس‌های TED. در رویدادهایی که رهبران جهان گرد هم می‌آمدند.
او سازمانی غیرانتفاعی به نام «ترا‌مار» راه‌اندازی کرد. مأموریتش: حفاظت از آب‌های بین‌المللی—شصت‌وچهار درصد از اقیانوس که به هیچ کشوری تعلق ندارد.آنجا گارد ساحلی گشت نمی‌زند.
گمرک وجود ندارد.صلاحیت قضایی مشخصی نیست.
و برای زیردریایی‌های خصوصی؟
هیچ ثبت و گزارشی الزامی نیست.
بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷، «ترا‌مار» حتی یک دلار هم برای کمک‌هزینه‌های حفاظت از اقیانوس‌ها پرداخت نکرد.
کل هزینه‌کرد این سازمان کمتر از نهصد دلار بود.اما در اظهارنامه‌های مالیاتی، ترا‌مار اعلام کرده بود که بیش از نیم‌میلیون دلار به گیلین مکسول بدهکار است.
در همین زمان، مکسول در حال گرفتن گواهی‌نامه‌های مختلف بود:
خلبان زیردریایی.
خلبان بالگرد.
اپراتور وسایل نقلیه اعماق دریا.
تکنسین فوریت‌های پزشکی.
او عکس‌هایی از غواصی‌هایش منتشر می‌کرد.
می‌گفت: «دارم زباله‌های اقیانوس را پاک می‌کنم.»
اما چرا یک چهره اجتماعی سال‌ها وقت صرف یادگیری هدایت زیردریایی می‌کند؟
در سال ۲۰۱۹، اپراتورهای پهپاد بر فراز یک جزیره خصوصی در جزایر ویرجین ایالات متحده پرواز کردند.
این جزیره متعلق به جفری اپستین بود.
تصاویر چیزی را نشان داد که بسیاری از مردم متوجهش نشده بودند:
سازه‌ای در خط ساحلی. پنهان. با ورودی‌ای که به زیر زمین می‌رفت.
مهندسانی که آن را بررسی کردند گفتند شبیه ورودی یک تأسیسات پهلوگیری به نظر می‌رسد.برای قایق‌ها. یا زیردریایی‌ها.افراد می‌توانستند از زیر آب برسند. در آب‌های بین‌المللی، جایی که هیچ کشوری نظارت نمی‌کند.
بدون فهرست مسافران.
بدون فرم‌های گمرکی.
بدون هیچ سابقه‌ای.
و بعد از آن ورودی عبور کنند،
گویی هرگز آنجا نبوده‌اند.
در ۶ ژوئیه ۲۰۱۹، جفری اپستین در یک فرودگاه در نیوجرسی بازداشت شد.
شش روز بعد—۱۲ ژوئیه ۲۰۱۹—«ترا‌مار» اعلام کرد که تعطیل می‌شود.
فوراً. بدون هیچ توضیحی.
وب‌سایت از دسترس خارج شد. تلفن قطع شد.
چرا یک مؤسسه خیریه مرتبط با اقیانوس درست در لحظه بازداشت اپستین باید تعطیل شود؟
مکسول ناپدید شد. به مدت یک سال، اف‌بی‌آی نتوانست او را پیدا کند.
در ژوئیه ۲۰۲۰، او را در حالی که در نیوهمپشایر مخفی شده بود، یافتند.
او در دسامبر ۲۰۲۱ محکوم شد.
اما در ژوئیه ۲۰۲۵، اتفاقی غیرمعمول رخ داد.
مکسول از یک مرکز فدرال سخت‌گیرانه در فلوریدا به زندانی با حداقل تدابیر امنیتی در تگزاس منتقل شد—
نوعی زندان با فضای باز برای تفریح، بدون میله‌های آهنی، با لباس‌های معمولی.
زندانیان به آن می‌گویند «کلاب فد».
وزارت دادگستری از اظهار نظر خودداری کرد.
و این چیزی است که هیچ‌کس نمی‌تواند پیدا کند:
گزارش‌های ثبت رفت‌وآمد زیردریایی «پلن بی».
زیردریایی‌های خصوصی مانند هواپیماها ملزم به ثبت و مستندسازی دقیق نیستند. اگر کسی با آن زیردریایی میان آب‌های بین‌المللی و آن جزیره رفت‌وآمد کرده باشد، ممکن است هیچ سابقه‌ای وجود نداشته باشد.
اف‌بی‌آی نگفته است که آیا اصلاً چنین موضوعی را بررسی کرده یا نه.
تد وِیت در سال ۲۰۱۴ آن قایق را فروخت. او هرگز به‌طور علنی درباره مکسول صحبت نکرده است و پس از بازداشت او، همه درخواست‌های مصاحبه را رد کرد.
بنابراین پرسش‌ها باقی می‌مانند:
چند نفر از آن زیردریایی استفاده کردند؟
چند نفر از آن ورودی زیرزمینی عبور کردند و بعد به زندگی عادی خود بازگشتند؟
و چرا—با وجود تمام جرایمی که مکسول بابت آن‌ها محکوم شد—او اکنون در راحت‌ترین زندان فدرال آمریکا قرار دارد؟
گفته می‌شود در اسناد تازه منتشرشده اف‌بی‌آی نکته‌ای وجود دارد.
چیزی درباره آن جلسه نه‌ساعته در ژوئیه ۲۰۲۵.چیزی درباره آنچه مکسول می‌داند و شاید چیزی درباره اینکه چرا افراد قدرتمند ممکن است بخواهند او در شرایطی راحت نگه داشته شود.
(ادامه این تحقیق—از جمله ماجرای تلاش برای باج‌گیری، سرنوشت آن میلیاردر، و اینکه چرا پدرش روی قایقی به نام او جان باخت...)
https://x.com/oldladybrain/status/20219853964024016
📝Ellinne
یک قایق تفریحی ۲۴۰ فوتی.پنج عرشه.
یک سکوی فرود بالگرد.
و چیزی که بیشتر مردم متوجهش نمی‌شدند:محفظه‌ای زیر خط آب.
آن‌قدر بزرگ که یک زیردریایی در آن جا بگیرد.نامش را گذاشتند «پلن بی».
نام او تد وِیت بود؛ بنیان‌گذار شرکت Gateway که آن را به یک شرکت میلیارددلاری تبدیل کرده بود. او ثروتمند بود، به‌تازگی طلاق گرفته بود و به حفاظت از اقیانوس‌ها علاقه داشت.
نام او گیلین مکسول بود.
و طی دو سال بعد، اتفاقی عجیب رخ داد.
ویت ده میلیون دلار به بنیاد کلینتون کمک مالی کرد.مکسول در اوت ۲۰۱۰ در مراسم عروسی چلسی کلینتون حضور داشت.
چند ماه بعد، او در سازمان ملل سخنرانی می‌کرد. در کنفرانس‌های TED. در رویدادهایی که رهبران جهان گرد هم می‌آمدند.
او سازمانی غیرانتفاعی به نام «ترا‌مار» راه‌اندازی کرد. مأموریتش: حفاظت از آب‌های بین‌المللی—شصت‌وچهار درصد از اقیانوس که به هیچ کشوری تعلق ندارد.آنجا گارد ساحلی گشت نمی‌زند.
گمرک وجود ندارد.صلاحیت قضایی مشخصی نیست.
و برای زیردریایی‌های خصوصی؟
هیچ ثبت و گزارشی الزامی نیست.
بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷، «ترا‌مار» حتی یک دلار هم برای کمک‌هزینه‌های حفاظت از اقیانوس‌ها پرداخت نکرد.
کل هزینه‌کرد این سازمان کمتر از نهصد دلار بود.اما در اظهارنامه‌های مالیاتی، ترا‌مار اعلام کرده بود که بیش از نیم‌میلیون دلار به گیلین مکسول بدهکار است.
در همین زمان، مکسول در حال گرفتن گواهی‌نامه‌های مختلف بود:
خلبان زیردریایی.
خلبان بالگرد.
اپراتور وسایل نقلیه اعماق دریا.
تکنسین فوریت‌های پزشکی.
او عکس‌هایی از غواصی‌هایش منتشر می‌کرد.
می‌گفت: «دارم زباله‌های اقیانوس را پاک می‌کنم.»
اما چرا یک چهره اجتماعی سال‌ها وقت صرف یادگیری هدایت زیردریایی می‌کند؟
در سال ۲۰۱۹، اپراتورهای پهپاد بر فراز یک جزیره خصوصی در جزایر ویرجین ایالات متحده پرواز کردند.
این جزیره متعلق به جفری اپستین بود.
تصاویر چیزی را نشان داد که بسیاری از مردم متوجهش نشده بودند:
سازه‌ای در خط ساحلی. پنهان. با ورودی‌ای که به زیر زمین می‌رفت.
مهندسانی که آن را بررسی کردند گفتند شبیه ورودی یک تأسیسات پهلوگیری به نظر می‌رسد.برای قایق‌ها. یا زیردریایی‌ها.افراد می‌توانستند از زیر آب برسند. در آب‌های بین‌المللی، جایی که هیچ کشوری نظارت نمی‌کند.
بدون فهرست مسافران.
بدون فرم‌های گمرکی.
بدون هیچ سابقه‌ای.
و بعد از آن ورودی عبور کنند،
گویی هرگز آنجا نبوده‌اند.
در ۶ ژوئیه ۲۰۱۹، جفری اپستین در یک فرودگاه در نیوجرسی بازداشت شد.
شش روز بعد—۱۲ ژوئیه ۲۰۱۹—«ترا‌مار» اعلام کرد که تعطیل می‌شود.
فوراً. بدون هیچ توضیحی.
وب‌سایت از دسترس خارج شد. تلفن قطع شد.
چرا یک مؤسسه خیریه مرتبط با اقیانوس درست در لحظه بازداشت اپستین باید تعطیل شود؟
مکسول ناپدید شد. به مدت یک سال، اف‌بی‌آی نتوانست او را پیدا کند.
در ژوئیه ۲۰۲۰، او را در حالی که در نیوهمپشایر مخفی شده بود، یافتند.
او در دسامبر ۲۰۲۱ محکوم شد.
اما در ژوئیه ۲۰۲۵، اتفاقی غیرمعمول رخ داد.
مکسول از یک مرکز فدرال سخت‌گیرانه در فلوریدا به زندانی با حداقل تدابیر امنیتی در تگزاس منتقل شد—
نوعی زندان با فضای باز برای تفریح، بدون میله‌های آهنی، با لباس‌های معمولی.
زندانیان به آن می‌گویند «کلاب فد».
وزارت دادگستری از اظهار نظر خودداری کرد.
و این چیزی است که هیچ‌کس نمی‌تواند پیدا کند:
گزارش‌های ثبت رفت‌وآمد زیردریایی «پلن بی».
زیردریایی‌های خصوصی مانند هواپیماها ملزم به ثبت و مستندسازی دقیق نیستند. اگر کسی با آن زیردریایی میان آب‌های بین‌المللی و آن جزیره رفت‌وآمد کرده باشد، ممکن است هیچ سابقه‌ای وجود نداشته باشد.
اف‌بی‌آی نگفته است که آیا اصلاً چنین موضوعی را بررسی کرده یا نه.
تد وِیت در سال ۲۰۱۴ آن قایق را فروخت. او هرگز به‌طور علنی درباره مکسول صحبت نکرده است و پس از بازداشت او، همه درخواست‌های مصاحبه را رد کرد.
بنابراین پرسش‌ها باقی می‌مانند:
چند نفر از آن زیردریایی استفاده کردند؟
چند نفر از آن ورودی زیرزمینی عبور کردند و بعد به زندگی عادی خود بازگشتند؟
و چرا—با وجود تمام جرایمی که مکسول بابت آن‌ها محکوم شد—او اکنون در راحت‌ترین زندان فدرال آمریکا قرار دارد؟
گفته می‌شود در اسناد تازه منتشرشده اف‌بی‌آی نکته‌ای وجود دارد.
چیزی درباره آن جلسه نه‌ساعته در ژوئیه ۲۰۲۵.چیزی درباره آنچه مکسول می‌داند و شاید چیزی درباره اینکه چرا افراد قدرتمند ممکن است بخواهند او در شرایطی راحت نگه داشته شود.
(ادامه این تحقیق—از جمله ماجرای تلاش برای باج‌گیری، سرنوشت آن میلیاردر، و اینکه چرا پدرش روی قایقی به نام او جان باخت...)
https://x.com/oldladybrain/status/20219853964024016
📝Ellinne
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment