🔴جزئیات جالبی درباره روزهای آخر اسد در این مصاحبه با #حسین_الشیخ مدیر رسانه‌ای بشار اسد و دستیار نزدیک‌اش منتشر شده است:
🔴...اسد در مسکو مجبور شد دو روز منتظر بماند تا با پوتین ملاقات کند. در روز ملاقات، قرار او سه‌بار تغییر کرد. روس‌ها تنها خواستار بشار اسد و همراهش، سرتیپ محسن محمد شدند. این جلسه یک ساعت طول کشید.
خبر این دیدار در کانال‌های تلگرام مرتبط با روسیه فاش شد، اما پوتین یک دستیار را به محل اقامت اسد در هتل فور سیزنز فرستاد تا به‌طور شخصی (پس از یک روز تأخیر و با وجود پروتکل‌ها) به او بگوید که پوتین ترجیح می‌دهد بیانیه رسمی درباره این دیدار صادر نشود. اسد فکر می‌کرد که احتمالاً پوتین دلایل شخصی خود را برای عدم صدور یک بیانیه رسمی درباره این دیدار دارد.
هواپیمای روسی آنها را روز شنبه ساعت ۸ بعد از ظهر (۳۰ نوامبر) به سوریه برگرداند.
سقوط حلب برای اسد "بسیار شوکه‌کننده" بود. قبل از حلب، این تحولات جدی به نظر می‌رسیدند اما نه چندان نگران‌کننده. او انتظار نداشت چنین چیزی اتفاق بیفتد. ارتش نه از نظر ذهنی و نه از نظر لجستیکی آماده نبرد نبود. روسیه هم حواس‌پرتِ اوکراین.
در ماه‌های قبل از عملیات حلب، دید و حضور شبه‌نظامیان شیعه در سوریه کاهش یافته بود، زیرا حزب‌الله در لبنان ضربات سنگینی متحمل شده بود. سوریه به دقت تحت‌نظر اسرائیل بود.
طرف ایرانی نیز تا حدی ناامیدی را احساس می‌کرد، دیدن نزدیکی سوریه و کشورهای عربی به هزینه رابطه‌اش با ایران.
پس از بازگشت از مسکو، اسد با شورای سیاسی (وزیر خارجه و معاون او، معاون رئیس‌جمهور و دستیار اسد، بثینه شعبان) دیدار کرد. از او درباره دیدار با پوتین پرسیدند. اسد به آنها گفت که پوتین در حضور او با رئیس ستاد ارتش روسیه تماس گرفت و از او خواست که هر کاری انجام دهد تا پل هوایی ایران به سوریه تسهیل شود.
اسد درخواست بسیار خاصی از پوتین داشت: اینکه شخصاً امنیت حمایت نظامی ایران در سوریه، از جمله تأمین هوایی، را تضمین کند. روسیه در موقعیتی نبود که دخالت کند. ایران هم.
ایرانی‌ها به اسد گفتند که از روسیه سیگنال‌ها یا تضمین‌هایی دریافت نکرده‌اند که پرواز آنها به حمیمیم از طریق عراق امن باشد. سپس اسد با مسکو تماس گرفت، اما پاسخی دریافت نکرد.
ایرانی‌ها به سوری‌ها گفتند که یک هواپیما با وجود این از تهران به سوریه از طریق عراق حرکت کرده است، اما توسط ایالات متحده هشدار داده شدند که اگر هواپیما به مسیر خود ادامه دهد، سرنگون خواهد شد. (گزارش‌های خبری در آن زمان نشان داد که ایالات متحده به شبه‌نظامیان شیعه در سوریه نزدیک مرز حمله کرده است.)
در ذهن ارتش سوریه، جنگ پشت سر گذاشته شده بود. از نظر روانی، ارتش احساس می‌کرد که جنگیدن ارزشی ملی تولید نمی‌کند. هدف از راه‌اندازی مجدد جنگ پس از سال ۲۰۲۰ چیست؟
روس‌ها، به نظر آنها، فکر می‌کردند که مأموریتشان در سوریه به پایان رسیده و خارج از معادله سوریه است.
اسد می‌خواست ایران با ترکیه ارتباط برقرار کند و ایرانی‌ها این کار را کردند، اما تمام وزن خود را پشت آن نگذاشتند. او گفت که ایرانی‌ها به اندازه‌ی موقعیت‌های قبلی برای ورود به جنگ خوش‌بین نبودند.
در روز پنجشنبه، ۶ دسامبر، ترکیه به ایران گفت که زمان میانجی‌گری به پایان رسیده است. تمام شده بود.
چرا اسد از ملاقات با اردوغان خودداری کرد؟ او می‌گوید: دلیل اصلی این بود که اسد به شدت معتقد بود که ملاقات با اردوغان شامل دادن امتیازات سیاسی خواهد بود نه احیای روابط.
اسد فکر می‌کرد که پیروزی را در میدان جنگ به دست آورده و حاضر به ارائه امتیازات سیاسی نبود. اردوغان نیز حاضر به بازگرداندن سرزمین‌های تحت کنترل خود نبود.
در تابستان، اسد دو جلسه با روس‌ها و ایرانی‌ها داشت. روس‌ها نیمی از جلسه خود را به صحبت با اسد درباره ضرورت ملاقات با اردوغان اختصاص دادند. برای فرار از این موضوع، اسد بر روی یک "سپرده" مشابه "سپرده رابین" اصرار داشت که شامل تعهد ترکیه باشد، حتی اگر در حال حاضر اجرا نشود، برای خروج از سوریه. سپس روس‌ها پیشنهاد برگزاری جلسه‌ای در سطح وزرای خارجه را دادند. اسد بر برگزاری فقط جلسات امنیتی، که معمولاً به طور خصوصی در کساب سوریه برگزار می‌شوند، تأکید کرد. روسیه از این موضوع خوشحال نبود. ایران نیز همین پیشنهاد را داد، اما بی‌فایده بود.
اسد متوجه شد که در مشکل است وقتی پوتین از سه‌شنبه تا پنجشنبه (سه روز قبل از خروجش از سوریه) تماس‌های او را پاسخ نمی‌دهد.
روز پنجشنبه، اسد یک سخنرانی ۴۰۰ کلمه‌ای برای پخش در تلویزیون آماده کرد. سخنرانی شامل چندین بخش بود: بخش اول هشدار درباره تقسیم سوریه، بخش دوم حمله به ترکیه و بی‌صداقتی آن، بخش سوم تشویق به حمایت عربی از وحدت سوریه و در نهایت تشویق سوری‌ها به مبارزه.
🔴...اسد در مسکو مجبور شد دو روز منتظر بماند تا با پوتین ملاقات کند. در روز ملاقات، قرار او سه‌بار تغییر کرد. روس‌ها تنها خواستار بشار اسد و همراهش، سرتیپ محسن محمد شدند. این جلسه یک ساعت طول کشید.
خبر این دیدار در کانال‌های تلگرام مرتبط با روسیه فاش شد، اما پوتین یک دستیار را به محل اقامت اسد در هتل فور سیزنز فرستاد تا به‌طور شخصی (پس از یک روز تأخیر و با وجود پروتکل‌ها) به او بگوید که پوتین ترجیح می‌دهد بیانیه رسمی درباره این دیدار صادر نشود. اسد فکر می‌کرد که احتمالاً پوتین دلایل شخصی خود را برای عدم صدور یک بیانیه رسمی درباره این دیدار دارد.
هواپیمای روسی آنها را روز شنبه ساعت ۸ بعد از ظهر (۳۰ نوامبر) به سوریه برگرداند.
سقوط حلب برای اسد "بسیار شوکه‌کننده" بود. قبل از حلب، این تحولات جدی به نظر می‌رسیدند اما نه چندان نگران‌کننده. او انتظار نداشت چنین چیزی اتفاق بیفتد. ارتش نه از نظر ذهنی و نه از نظر لجستیکی آماده نبرد نبود. روسیه هم حواس‌پرتِ اوکراین.
در ماه‌های قبل از عملیات حلب، دید و حضور شبه‌نظامیان شیعه در سوریه کاهش یافته بود، زیرا حزب‌الله در لبنان ضربات سنگینی متحمل شده بود. سوریه به دقت تحت‌نظر اسرائیل بود.
طرف ایرانی نیز تا حدی ناامیدی را احساس می‌کرد، دیدن نزدیکی سوریه و کشورهای عربی به هزینه رابطه‌اش با ایران.
پس از بازگشت از مسکو، اسد با شورای سیاسی (وزیر خارجه و معاون او، معاون رئیس‌جمهور و دستیار اسد، بثینه شعبان) دیدار کرد. از او درباره دیدار با پوتین پرسیدند. اسد به آنها گفت که پوتین در حضور او با رئیس ستاد ارتش روسیه تماس گرفت و از او خواست که هر کاری انجام دهد تا پل هوایی ایران به سوریه تسهیل شود.
اسد درخواست بسیار خاصی از پوتین داشت: اینکه شخصاً امنیت حمایت نظامی ایران در سوریه، از جمله تأمین هوایی، را تضمین کند. روسیه در موقعیتی نبود که دخالت کند. ایران هم.
ایرانی‌ها به اسد گفتند که از روسیه سیگنال‌ها یا تضمین‌هایی دریافت نکرده‌اند که پرواز آنها به حمیمیم از طریق عراق امن باشد. سپس اسد با مسکو تماس گرفت، اما پاسخی دریافت نکرد.
ایرانی‌ها به سوری‌ها گفتند که یک هواپیما با وجود این از تهران به سوریه از طریق عراق حرکت کرده است، اما توسط ایالات متحده هشدار داده شدند که اگر هواپیما به مسیر خود ادامه دهد، سرنگون خواهد شد. (گزارش‌های خبری در آن زمان نشان داد که ایالات متحده به شبه‌نظامیان شیعه در سوریه نزدیک مرز حمله کرده است.)
در ذهن ارتش سوریه، جنگ پشت سر گذاشته شده بود. از نظر روانی، ارتش احساس می‌کرد که جنگیدن ارزشی ملی تولید نمی‌کند. هدف از راه‌اندازی مجدد جنگ پس از سال ۲۰۲۰ چیست؟
روس‌ها، به نظر آنها، فکر می‌کردند که مأموریتشان در سوریه به پایان رسیده و خارج از معادله سوریه است.
اسد می‌خواست ایران با ترکیه ارتباط برقرار کند و ایرانی‌ها این کار را کردند، اما تمام وزن خود را پشت آن نگذاشتند. او گفت که ایرانی‌ها به اندازه‌ی موقعیت‌های قبلی برای ورود به جنگ خوش‌بین نبودند.
در روز پنجشنبه، ۶ دسامبر، ترکیه به ایران گفت که زمان میانجی‌گری به پایان رسیده است. تمام شده بود.
چرا اسد از ملاقات با اردوغان خودداری کرد؟ او می‌گوید: دلیل اصلی این بود که اسد به شدت معتقد بود که ملاقات با اردوغان شامل دادن امتیازات سیاسی خواهد بود نه احیای روابط.
اسد فکر می‌کرد که پیروزی را در میدان جنگ به دست آورده و حاضر به ارائه امتیازات سیاسی نبود. اردوغان نیز حاضر به بازگرداندن سرزمین‌های تحت کنترل خود نبود.
در تابستان، اسد دو جلسه با روس‌ها و ایرانی‌ها داشت. روس‌ها نیمی از جلسه خود را به صحبت با اسد درباره ضرورت ملاقات با اردوغان اختصاص دادند. برای فرار از این موضوع، اسد بر روی یک "سپرده" مشابه "سپرده رابین" اصرار داشت که شامل تعهد ترکیه باشد، حتی اگر در حال حاضر اجرا نشود، برای خروج از سوریه. سپس روس‌ها پیشنهاد برگزاری جلسه‌ای در سطح وزرای خارجه را دادند. اسد بر برگزاری فقط جلسات امنیتی، که معمولاً به طور خصوصی در کساب سوریه برگزار می‌شوند، تأکید کرد. روسیه از این موضوع خوشحال نبود. ایران نیز همین پیشنهاد را داد، اما بی‌فایده بود.
اسد متوجه شد که در مشکل است وقتی پوتین از سه‌شنبه تا پنجشنبه (سه روز قبل از خروجش از سوریه) تماس‌های او را پاسخ نمی‌دهد.
روز پنجشنبه، اسد یک سخنرانی ۴۰۰ کلمه‌ای برای پخش در تلویزیون آماده کرد. سخنرانی شامل چندین بخش بود: بخش اول هشدار درباره تقسیم سوریه، بخش دوم حمله به ترکیه و بی‌صداقتی آن، بخش سوم تشویق به حمایت عربی از وحدت سوریه و در نهایت تشویق سوری‌ها به مبارزه.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment