گاهی همان‌گونه که حوا از دندهٔ آدم پدید آمد، در خواب زنی از کشیدگی رانم زاییده می‌شد. لذتی که می‌رفتم تا به چشم او را پدید می‌آورد و من می‌پنداشتم که آن لذت از اوست.

تنم که گرمای خودش را در او حس می‌کرد می‌خواست با او درآمیزد، بیدار می‌شدم. در کنار آن زنی که یکی دو لحظه پیشتر ترْک کرده بودم همهٔ آدمیان به نظرم بسیار دور می‌رسیدند؛ گونه‌ام هنوز از بوسه‌اش گرم و تنم از سنگینی کمرگاهش کوفته بود. اگر، آن‌گونه که گاهی پیش می‌آمد، چهرهٔ زنی را داشت که در زندگی شناخته بودم، خود را سراپا به راه این هدف می‌انداختم که بازش بیابم، مانند کسانی که سفر می‌کنند تا شهر دلخواهی را به چشم خود ببینند و می‌پندارند که می‌توان زیبایی رویا را در واقعیت یافت. رفته‌رفته یادش محو می‌شد، دختر خوابم را فراموش می‌کردم.





«در جستجوی زمان از دست رفته: طرف خانه سوان»
مارسل پروست
ترجمه: مهدی سحابی

نقاشی: پرواز پروانه سفید بر فراز ذهن یک زن(۲۰۱۹)؛ اثر لِزلی بارون
@renaissancetranslate