اردیبهشتِ ۱۳۵۷ بود…
پارکِ جمشیدیه تازه جان گرفته بود و تهران نفسِ بهاری می‌کشید...

برای جشنِ افتتاحش، صدایی را دعوت کردند که خودش جشنِ دل‌ها بود؛ بانوی آواز، بانو هایده

می‌گویند آن روز، میان سنگ‌ها و درختانِ جوانِ جمشیدیه، ترانه‌هایش طنین انداخت و پارک برای همیشه به یادش ماند.

ای کاش زمان می‌ایستاد… تا هنوز هم در همان دامنه‌ی کوه، صدای او با بادِ شمالی در هم می‌پیچید...❣