وقتی جایی برای آویزان نمودم لباس در سرویس های بهداشتی تعبیه نکرده و حتی فکرش رو هم نکردن ، تعبیه صندلی کودک !!!😔

در آمریکا بسیاری از خانواده ها ۳یا ۴ فرزند دارند و نکته‌ای که برای خود من در ابتدا جالب بود که تقریباً در تمام مراکز خرید و اکثر پارکها سرویس بهداشتی خانوادگی وجود داره.
یعنی سرویس بهداشتی که یک اتاق بزرگه و تخت تعویض نوزاد داره و در بعضی موارد ۲ توالت یکی کوچک و یک بزرگ داره .وقتی که بچه کوچک یا نوزاد نیاز به سرویس بهداشتی داره، واقعا ارزش همچین فضایی رو درک می کنید.

تو آلمان اتوبوس‌ها برای سوارشدن مادر با کالسکه یا معلول با ویلچر خم میشدن به یه طرف....ترمهای شهری هم تعدادی از ورودیهاش مشخص تعبیه شده برای ورود با کالسکه.. ویلچر و حتی دوچرخه.. و تو ایستگاه روی زمین علامتی هست که اگه اونجا بایستی دقیقا اون ورودی مخصوص جلوتون می ایسته.در مواردی هم که ترم اون ورودی رو نداشته باشه یا معلول نتونه وارد ترم بشه راننده موظف هست پیاده بشه و یک پل فلزی که تو ترم تعبیه شده رو ببره بزاره تا اون شخص سوار بشه... پیاده روها در مکان‌های مورد نیاز با شیب ملایم به خیابان و محل عبور عابرین پیاده وصل شدن تا والدین به راحتی با کالسکه حرکت کنن.. ... جدای از اینکه طبیعتش ن خدادادی سبز هست با فاصله چند دقیقه کوتاه پیاده روی در هر جهت در محلات مسکونی به یه پارک کوچک همراه با وسایل بازی چوبی و خلاقانه برای کودکان و زمین خاک بازی می‌رسید.... و به همین نسبت مدارس خوب و بزرگ ورایگان تو همه محلات مسکونی وجود داره... جامعه ما نه تنها برای والدینی که نوزاد دارن برای معلولین هم هیچ امکانات شهری پیش بینی نکرده... چرا ما تو روزهای عادی خیلی کم افراد معلول رو یا والدین با کالسکه رو تو خیابان‌ها و وسایل نقلیه و قطارها می‌بینیم؟ما معلول نداریم؟ برعکس تو آلمان بارها پدر نابینایی رو دیدم که نوزادش رو به مهد کودک می‌برد.. یا معلولان که به تنهایی در حال تردد بودن.. والدین که نوزاد و کودک داشتن که همه جا بودن.. حتی تو محیط های کاری.. مثلا دانشگاه یه اتاق ویژه پر از اسباب بازی داشت برای اساتید مهمان که در کنار فرزندشون کار علمی‌شون رو انجام بدن... یا دیدن یه پدر با نوزادش تو محیط کار اصلا بعید نبود