یکی از خطرات ایدئولوژی باستانگرا این است که شما به تدریج ایرانی خیالی و ناموجود را جانشین ایران واقعی میکنید. نتیجه، «ایرانگرایی»ای جعلی است که در نهایت ضدایران از آب درمیآید! این گفته به معنای ضدیت با تاریخ باستان ایران نیست. «ایدئولوژی باستانگرا» را باید از خود دوران باستانی ایران جدا کرد. به پیروی از جواد طباطبایی بارها نوشتهام تمدن ما چهار نص دارد: ایرانشهری، اسلامی، یونانی و غربی. کوروش و برآمدن هخامنشیان سرآغاز تمدن ماست و یکی از بنیادهای مهم آن، باید به آن بنازیم و افتخار کنیم. همچنین اسلام و تمام چیزی که حول و حوش آن شکل گرفت یعنی «فرهنگ ایرانی - اسلامی» جزء لاینفک و اساسی تمدن ایرانی است. ایرانیان روایتی ایرانی از اسلام به دست دادند که آن را خصوصاً در ادبیات عرفانی و فلسفه اشراقی مشاهده میکنیم. فلسفه یونانی و غرب مدرن نیز تأثیری انکارناپذیر بر تمدن ایرانی گذاشتهاند. این چهار ستون، پایههای تمدن ایرانی را تشکیل میدهند. بنابراین هر فعال سیاسی «ایرانگرا» ابتدا باید یاد بگیرد ایران چیست و از پیش خود اجتهاد نکند.
ایرانگرایی باید از دل اندیشه محققان جدی و معتبر بیرون بیاد و نه از دل ایدئولوژیاندیشی فعالان سیاسی. ایرانگراییِ ایدئولوژیک چه باستانگرا باشد، چه اسلامگرا (همان ملی – مذهبی - مصدقی) آفت خواهد بود و مضر. عصر طلایی فرهنگ ایرانی در دوران اسلامی شکل گرفت و نفی آن نشان از بیسوادی تاریخی و فرهنگی دارد. ستارههایی مثل ابن سینا و فارابی و خوارزمی و سعدی و حافظ و عطار و غیره را بیقدر کردن به این دلیل که در بافتاری اسلامی بالیدهاند، ایرانستیزی است نه ایرانگرایی! افرادی که چنین میکنند نمیدانند این ستارگان فرهنگی ایران اهمیتی جهانی دارند و برانداختن اینان یعنی برانداختن قلههای شکوفای فرهنگ ایرانی. اگرچه در نهایت کسی توان برانداختن کوه را ندارند. سعی باطل میکنند و امید بیهوده میبندند.
اما فراتر از همه اینها معنای اولیه ایرانگرایی در سیاست حفظ موجودیت فیزیکی و سیاسی ایران است. هر عملی غیر از این ایرانگرایی نیست!
#بابک_مینا
@Ellinne