ای نشسته صف اول..
🖋️مهتا بذرافکن
هفته اول تیر ماه در تقویم ایرانی #هفته_صرفه_جویی_در_مصرف_آب است. اما سوال اساسی این است که چه کسانی باید برای صرفه جویی در مصرف آب تصمیم بگیرند؟
وقتی حرف از صرفه جویی در مصرف آب می شود راحت ترین و دم دست ترین هدف مردمند؛ البته بدیهی است که مردم می توانند باصرفه جویی درمصرف آب به عنوان حلقه آخر نقش مهمی در مراقبت از آب باارزش شرب داشته باشند.
اماحقیقت این است که سیستم حکمرانی آب مخاطب حقیقی این هفته است. بعنوان نمونه به ضایعات آب در دو حوزه مصرف توجه و تامل کنیم👇
1. به دلیل پوسیدگی شبکه آبرسانی کشور بین 30تا 40 درصد آب شرب گران قیمت هدرمی رود، این مقدار آب درسطح کلان بالغ برچندمیلیاردمتر مکعب آب تصفیه شده ای که صدها نفر در روستاهای کشور از آن محرومند( و زنان و کودکان به دلیل این محرومیت کولبری آب می کنند) است.
این آب به دلیل فقدان سرمایه گذاری کافی در جهت بهبود وضعیت شبکه آبرسانی کشور ازدست می‌رود و کسی ککش نمی گزد. هزینه نجات این آب بیشتر از پروژه های انتقال آب و سدهای پرشماری که به بهانه تامین آب شرب ساخته می شود نیست، اما چرا اراده ای برای نجات این آبها وجود ندارد؟ .
2. به رقم ترسناک ضایعات آب در دربخش کشاورزی ازکاشت تاعرضه نگاه کنیم. در این بخش هدررفت آب بطورمتوسط حدود 30،000 میلیون مترمکعب برآورد می شود.
سیاستگذاری درجهت بهبود روش‌های آبیاری، کشت وفرآوری برای نجات این آب‌هاي با ارزش اغلب زيرزميني حتی اگرمنجر به نجات نیمی از این آبها شود گام بسیار بزرگی است، اما به دلیل تعارض منافع نهادی در سیاست گذاری ها این بخش به حال خود رها شده است!!
نکته قابل تأمل این است که سیستم حکمرانی بجای نجات این آبها، آنها رها و کلان ترین سرمایه گذاری زیرساختی را برای توسعه سدهاو پروژه های انتقال آب صرف نموده وعلیرغم هشدار صدها کارشناس نسبت به مخرب بودن این سیاست‌ها همچنان بر این سیاست اصرار می ورزد!!
مخاطب این هفته بدون تردید سيستم حکمرانی آب است که به جای نجات آب در بخش مصرف و مدیریت تقاضا؛ بر عرضه مداوم دامن می زند.
©@RuralWomenIssues
🖋️مهتا بذرافکن
هفته اول تیر ماه در تقویم ایرانی #هفته_صرفه_جویی_در_مصرف_آب است. اما سوال اساسی این است که چه کسانی باید برای صرفه جویی در مصرف آب تصمیم بگیرند؟
وقتی حرف از صرفه جویی در مصرف آب می شود راحت ترین و دم دست ترین هدف مردمند؛ البته بدیهی است که مردم می توانند باصرفه جویی درمصرف آب به عنوان حلقه آخر نقش مهمی در مراقبت از آب باارزش شرب داشته باشند.
اماحقیقت این است که سیستم حکمرانی آب مخاطب حقیقی این هفته است. بعنوان نمونه به ضایعات آب در دو حوزه مصرف توجه و تامل کنیم👇
1. به دلیل پوسیدگی شبکه آبرسانی کشور بین 30تا 40 درصد آب شرب گران قیمت هدرمی رود، این مقدار آب درسطح کلان بالغ برچندمیلیاردمتر مکعب آب تصفیه شده ای که صدها نفر در روستاهای کشور از آن محرومند( و زنان و کودکان به دلیل این محرومیت کولبری آب می کنند) است.
این آب به دلیل فقدان سرمایه گذاری کافی در جهت بهبود وضعیت شبکه آبرسانی کشور ازدست می‌رود و کسی ککش نمی گزد. هزینه نجات این آب بیشتر از پروژه های انتقال آب و سدهای پرشماری که به بهانه تامین آب شرب ساخته می شود نیست، اما چرا اراده ای برای نجات این آبها وجود ندارد؟ .
2. به رقم ترسناک ضایعات آب در دربخش کشاورزی ازکاشت تاعرضه نگاه کنیم. در این بخش هدررفت آب بطورمتوسط حدود 30،000 میلیون مترمکعب برآورد می شود.
سیاستگذاری درجهت بهبود روش‌های آبیاری، کشت وفرآوری برای نجات این آب‌هاي با ارزش اغلب زيرزميني حتی اگرمنجر به نجات نیمی از این آبها شود گام بسیار بزرگی است، اما به دلیل تعارض منافع نهادی در سیاست گذاری ها این بخش به حال خود رها شده است!!
نکته قابل تأمل این است که سیستم حکمرانی بجای نجات این آبها، آنها رها و کلان ترین سرمایه گذاری زیرساختی را برای توسعه سدهاو پروژه های انتقال آب صرف نموده وعلیرغم هشدار صدها کارشناس نسبت به مخرب بودن این سیاست‌ها همچنان بر این سیاست اصرار می ورزد!!
مخاطب این هفته بدون تردید سيستم حکمرانی آب است که به جای نجات آب در بخش مصرف و مدیریت تقاضا؛ بر عرضه مداوم دامن می زند.
©@RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment