بدیعالزمان فروزانفر استاد بیبدیل ادبیات فارسیدر ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۹ فروزانفر بر اثر سکتهی قلبی در تهران درگذشت. او در باغ طوطی (صحن شاهعبدالعظیم) به خاک سپرده شد.
سیمین دانشور، از شاگردان بدیعالزمان فروزانفر که خود رماننویسی مشهور شد میگوید که چیزی در ادبیات فارسی بعد از اسلام نبود که فروزانفر نداند. دانشور معتقد است که «از نظر معلومات و تدریس، استاد فروزانفر بیبدیل بود.» از آثار بدیعالزمان فروزانفر میتوان به «سخن و سخنوران» اشاره کرد که کتابی است در شرح احوال و نقد و سنجش آثار ۵۵ نفر از نامآوران شاعری ِ قرن سوم تا ششم هجری. این کتاب اولبار در سالهای ۱۳۰۸ و ۱۳۱۲ در تهران به چاپ رسید. شیفتگی ِ فراوان فروزانفر به مولانا جلالالدین محمد بلخی موجب شد که فروزانفر ۴۰ سال از عمر خود را صرف تحقیق در آثار و اندیشهی این شاعر بزرگ کند. البته تحقیقات و پژوهشهای فروزانفر بسیار جامع و کثیر است.
درباره زندگی و زمانهی استاد فروزانفر بیشتر بخوانید:
http://bit.ly/1FO45NV@Tavaana_TavaanaTech