🟢از یکی از بزرگ‌ترهای فامیل شنیده بودم که در زمانهای قدیم (قاجار و حتی آغاز دوران پادشاهی رضا شاه) در دهات های استان آذربایجان شرقی، ( به طور خاص اطراف تبریز بر حسب نقل قول) ، اگر افراد، معلولیت های فیزیکی یا ذهنی داشتند مردم آنها را با اضافه کردن آن معلولیت به ابتدا یا پایان اسمشان صدا میکردند به طور مثال کر ممی( یعنی ممد کوره) ، ک چل عاباس ( یعنی عباس کچله)، چلاخ عسگر ( یعنی اصغر چلاقه ) یا سفه ماحموت ( یعنی محمود خله) و از این دست نامها صدا میکردند و این افراد و خانواده هایشان همیشه مورد تمسخر مردم قرار می‌گرفتند و معلولیت عزیزانشان مایه شرمساری تمام خانواده و بستگانشان بود .

🔘با آغاز دوران پهلوی و اصلاحات فراوان در کشور، معلولین به تدریج تحت پوشش دولت قرار گرفتند و مشمول سواد آموزی شده و در ارگانهای دولتی در بخش های مناسب بر حسب معلولیتشان، استخدام شدند مانند استخدام نابینایان در مرکز تلفن ارگانهای مختلف دولتی.

🔘 همچنین بسیاری از معلولین از دهات و شهرهای کوچک به همراه خانواده راهی شهرهای بزرگ شدند که بتوانند از بار تحقیر و توهین که در زادگاهشون به آنها روا میشد خلاص بشوند.
و اما با آمدن جمهوری اسلامی سیر ترقی فرهنگی ایرانیان متوقف شد و امروزه شاهدیم که حتی اپوزیسیون خارج از کشور در برخورد با افراد با نیازهای خاص و متفاوت ، با بی احترامی و تحقیر برخورد میکند .

🔘 امیدوارم با بازگشت خانواده مهربان پهلوی 💓به ایران نور مهربانی و انسان دوستی و مدارا دیگر بار بر قلب‌های ایرانیان بتابد و ایرانیان به جرگه ملتهای مترقی جهان از نظر حفظ حقوق افراد با نیازهای خاص بپیوندند .
‎#جاوید_خاندان_ایرانساز_پهلوی

پ.ن.عکس ، یک صحنه از گدایی معلولان و عمدتا نابینایان در زمان قاجار هست .

@PN_KFP

Comments

Be the first to add a comment