۱۸ دی، رأس ساعت ۸ شب، مردم از کوچهپسکوچهها بیرون آمدند تا در خیابان به هم بپیوندند. حرکتها آرام و پراکنده شروع شد، اما خیلی زود خیابانها پر شد.
از ساعت ۸ شب تا حوالی ۱:۳۰ تا ۲ بامداد، صداها قطع نشد؛ صدای گلوله میآمد.
به گفته شاهدان، مردم را از بالا و پایین پل ستارخان هدف قرار دادند. تیراندازیها فضای شهر را به صحنهای از هراس و مقاومت همزمان تبدیل کرد؛ شبی که بسیاری فقط دویدند، پناه گرفتند، و زنده ماندند.
این روایت برای ثبت در تاریخ نوشته میشود؛ برای اینکه گفته شود آن شب چه گذشت، و چگونه خیابان، زیر آتش، خالی نشد.