امروزه آدم‌های معدودی به منسوخ بودن مجازات مجرمان باور دارند، حتی اگر معلوم شده باشد که این کارها در کوتاه‌مدت عبث و بی‌فایده‌اند. هرگاه ما تأثیرات کوتاه‌مدت را در تصمیم‌گیری بر سر این‌که مجازات بکنیم یا نکنیم دخالت بدهیم، خطاکاران بالقوه آن محاسبه را پیش‌بینی کرده و در رفتارشان لحاظ می‌کنند. آن‌ها می‌توانند پیش‌بینی کنند که ما مجازات کردن آنان را، وقتی برای پیشگیری از جرم خیلی دیر شده باشد، به صرفه ندانسته و آنان را خواهیم بخشید – آن‌ها بلوف ما را باور نمی‌کنند. لذا تنها راه حل انتخاب سیاسی باثبات در مجازات خطاکاران، فارغ از تأثیرات آني آن، است. اگر تهدید به مجازات واقعی باشد، جایی برای «رو کردنِ» بلوف حریف نمی‌ماند. به قول اليور وندل هلمز، «اگر بنا بود با مردی که در آستانه‌ی اعدام است گپ و گفتی فلسفی داشته باشم به او می‌گفتم، "تردیدی ندارم که رفتاری که از تو سر زده برایت اجتناب‌ناپذیر بوده است، اما برای آن‌که این رفتار را برای دیگران اجتناب‌پذیرتر کنیم باید تو را قربانی منافع عام کنیم. می‌توانی خودت را آن سرباز فداکاری بپنداری که برای وطنش جان می‌دهد. اما قانون باید به وعده‌هایش عمل کند."» این وفای به عهد زیربنای آن سیاستی است که فارغ از همه‌ی هزینه‌های آنی یا حتی ناهمخوانی‌اش با عقل سلیم، اجرای عدالت را یک «اصل» می‌داند. اگر یک زندانی محکوم به اعدام اقدام به خودکشی کند، او را سریعاً به اورژانس می‌بریم، هر کاری از دست‌مان بربیاید برای احیا و بهبودی‌اش انجام می‌دهیم، و بعد او را می‌کشیم. همه‌ی اینها بخشی از همان سیاستی است که مصر است تا جلوی تمام راه‌های «فریب‌دادن عدالت» را بگیرد.

📘 #لوح_سپید
📄 186
✍️استیون پینکر

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ