*🟦خبرنگاری و چالش‌های زن بودن*
🔵گزارشی درباره‌ی *خشونت* علیه *خبرنگاران زن*
*✍ایرن واعظ‌زاده*

رسانه‌ها به‌عنوان یکی از دستاوردهای مهمی که مشکلات جامعه را انعکاس داده و صدای خاموش مردم را به گوش مسئولین می‌رسانند، نقش پررنگ و انکارناپذیری در روند توسعه ایفا می‌کنند. در این میان زنان که اکثریت نیروی کار را در این حرفه تشکیل می‌دهند، سهم قابل ملاحظه‌ای در رسانه‌ها برای آگاهی بخشی و دفاع از حقوق اقشار مختلف جامعه دارند؛ زنانی که از حقوق دیگری می‌نویسند اما خود دچار تضییع حقوق بوده و همواره شأن کاریشان زیر سؤال می‌رود. اغلب آنان زیر نظر مدیران و سردبیرانی کار می‌کنند که خشونت علیه زنان را نقض کرده و در نقد این پدیده نطق‌های آتشین سر می‌دهند اما خود خشونت‌ را آشکارا بر همکاران زن اعمال می‌نماید.
در خصوص آسیب‌ها و محرومیت‌های زنان در عرصه‌ی خبرنگاری و روزنامه‌نگاری می‌توان به مواردی از قبیل عدم مصونیت شغلی، میزان درآمد حداقلی، عدم عدالت جنسیتی و نابرابری در برخورداری از فرصت‌های برابر شغلی و ... اشاره کرد که بعضاً موجب کناره‌گیری زنان فعال در این حرفه گردیده است.
معضلات و دشواری‌هایی که زنان طی فعالیت در عرصه‌ی خبرنگاری با آن روبه‌رو می‌شوند بسیار بیشتر و عمیق‌تر از مسائلی است که مردان تجربه می‌کنند. در واقع، زنان در فضایی به کار اشتغال دارند که مردان طراح و سازنده‌ی آن هستند.
نگین که اکنون یک خبرنگار مستقل است در این باره اذعان می‌دارد: «من در طول سال‌ها کار در این عرصه، روزی تصمیم گرفتم روزنامه‌نگاریِ مستقل را انتخاب کنم که چند دلیل داشت؛ اول اینکه به‌ عنوان یک روزنامه‌نگار رسالت من خبررسانی صادقانه بود، اما هر بار از طرف سردبیران یا مسئولان مرتبط با سانسور مواجه می‌شدم. فضای حاکم بر روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها، فضایی مناسب برای پرورش یک روزنامه‌نگار حرفه‌ای نبود؛ خودسانسوری، ریا و تزویر اولین خصوصیاتی بود که به یک روزنامه‌نگار آموزش می‌دادند.»
او می‌افزاید: «یکی از مهم‌ترین عواملی که باعث دورکاری و مستقل شدن من شد، نگاه جنسیتی به خبرنگاران زن بود؛ با این توضیح که ما خبرنگاران زن نه تنها با خشونت‌های کلامی، فیزیکی و جنسی روبه‌رو بودیم، بلکه از لحاظ اقتصادی نیز همیشه نسبت به همکاران مرد در جایگاه پایین‌تری قرار داشتیم. خشونت‌های کلامی برای من بارها در مصاحبه با مسئولین اتفاق افتاد و هر بار با گزارش به سردبیر، با تنها واکنشی که رو‌به‌رو می‌شدم این بود که دیگر تو را نزد این مسئول نمی‌فرستم یا اینکه حالا آنقدر هم حساس نباش!»
نگین در ادامه می‌گوید: «چند سال پیش، روزی برای مصاحبه با یکی از مسئولین در دانشگاه پس از اتمام یک نشست خبری، به طرف آن شخص رفتم تا با او مصاحبه کنم اما ایشان در دفترش که در یک ساختمان خارج از دانشگاه بود با من قرار گذاشت و از من خواست حوالی ظهر به آنجا بروم تا کسی من را نبیند و من پرسیدم چرا نباید من را ببینند؟! که جوابی نداشت و من هم به آن دفتر نرفتم. بارها تماس گرفت که اگر راه بیایم من را سردبیر فلان روزنامه می‌کند یا خیلی وعده‌های دیگر.»

🔻متن کامل این گزارش را در *اندیشه مدنی* بخوانید
https://andishehmadani.ir/?p=536