معجزه معجزه معجزه معجزه معجزه معجزه
در یکی از بخش‌های خبر در صدا و سیما از اهمیت آبخوانداری و آبخیزداری حرف زدند 🥺🥺🥺اینکه در شبکه خبر گفته شد کنترل ضایعات آب کشاورزی، پرسودتر از اجرای طرح های انتقال آب است براستی یک معجزه است.🥲
💧در همین کانال بارها از نابرابری سرمایه گذاری در منابع آب گفتیم. مقایسه میزان سرمایه گذاری در طرحهای سدسازی و انتقال آب نشان می‌دهد سرمایه گذاری در این دو بخش صدها برابربیشتر از آبخوانداری و آبخیزداری و بخش کشاورزی و بازچرخانی آب‌های خاکستري بوده است.
سالهاست بسیاری از اندیشمندان، از اساتید دانشگاه تا مسئولان رده بالا از وزیر تا کارشناس می‌گویند که بخش کشاورزی بین 70 تا 90 درصد آب کشور مصرف می کند. اما همین بخش هم بسیار کم بازده با اشتغال ناپایدار و فقر زاست، با این همه به ندرت اقدام مؤثری برای بهسازی آن انجام شده است!!! یعنی مسأله را می‌دانند اما چرا حل نمی‌شود؟
اگر اراده برای اقدام بود کافی بود که فقط روی رقم 35درصدی ضایعات کشاورزی تامل شود. این رقم بویژه در محصولات باغی و صیفی بین 9 تا 13 ميليارد مترمکعب آب هدر می‌دهد که حجم آب هدر رفته تقریبا از همه طرحهای انتقال آب اجرا شده بیشتراست!!
وقتی ما مردم معمولی ارتباط بین این آمار و ارقام درک می کنیم، بدیهی است که سیاستگذاران هم بخوبی به ارزش آن واقفند، اما این که چرا اقدامی نمی‌شود، تنها یک پاسخ دارد: آب اسیر سیاست بازی گعده ها و کنسرسیوم مافیاست!
جناب کارشناسی که دربرنامه خبری مربوط به آب در شبکه خبر صحبت می کرد، معتقد است که علت توجه نکردن به آبخیزداری و آبخوانداری « باور» مسئولان است.
اما حقیقت این است که علت اصلی نه باور مسئولان بلکه نقش آفرینی بازیگر فریبنده به نام « پول های کلان» است، کافیست فقط به هزینه یک طرح انتقال آب وسدسازی نگاه کنیم که بالغ بر رقمی بیش از 1000میلیارد تومان است !!
البته «باور» مسئولان به پروژه های « ترین» از سدسازی تا فولادسازی و معدن که از دید برخی از مسئولان اعتبار سياسی می آورد هم بعد از پول عامل مهمی است!!
بنا بر فیلم‌های منتشر شده، این درآمدهنگفت پشت درهای بسته بین گعده های سیاست باز و شرکت‌های مشاور خودی توزیع می‌شود!!! طوریکه حتی تاکیدی کنند مبادا اطلاعات به بیرون درز کندو مردم به عنوان صاحبان اصلی بیت المال مطلع شوند!!
همه بخوبی می دانند که بخش کشاورزی علاوه بر امنیت غذایی، ستون فقرات اشتغال کشور است که می‌شد باتعریف و سرمایه گذاری کلان،(هم اندازه سدسازی و انتقال آب) برای عملیاتی کردن زنجیره ارزش وتأمین درجهت کنترل مصرف آب از کاشت تابرداشت ومصرف؛ نه تنها اشتغال پایدار و ثروت زا و صادرات محور ایجاد نمود، بلکه با اجرای طرحهای آبخوانداری و آبخیزداری بعنوان پشتوانه بخش کشاورزی به اجرای پروژه انتقال آب و بسیاری از سدهای بی مصرف ومخرب نیز پایان می‌داد.
به دلیل تنوع اقلیمی کشور ؛ بخش کشاورزی با زنجیره تامین و صنایع تبدیلی و تکمیلی خرد و متوسط می توانست نه تنها اشتغال فراگیر در کل کشور متناسب با اقلیم و مبتنی بر عدالت زیستی فراهم کند، بلکه می توانست با تقویت اقتصاد روستاها از تخلیه آنها و حاشیه نشینی و مناقشات و مسائل پیچیده اجتماعی نیز جلوگیری نماید.
اما امروز علی رغم صرف میلیاردها تومان با چالش های پیچیده زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی مواجهیم که برخی هیچ راه حلی ندارند.بهم خوردن اکوسیستم طبیعی با مداخلات مخرب چون سدسازی های بی امان و غیراصولی، پروژه های انتقال آب تنش زا، کشاورزی فقرزا و وسیع کم حاصل؛ نابرابری ومناقشات اجتماعی و.... فقط باید بر فرصت‌هایی که سوخت افسوس خورد. بعضی از فرصت‌ها غیرقابل جبران است، اما اگر منابع طبیعی و منابع آب از چنبره سیاست رها و به متخصصان دلسوز سپرده شود، هنوز کمی امید برای جلوگیری از تخریب بیشتر وجود دارد.
امید است که مسئولان با دیده بصیرت مبتنی بر دانش و عدالت به باقی مانده منابع طبیعی و منابع آب بنگرند و با سرمایه گذاری در پروژه های آبخوان داری و آبخیزداری و بهسازی در بخش کشاورزی، بویژه برای احداث گلخانه های صیفی، تغییر الگوی کشت، ایجاد صنایع تبدیلی و تکمیلی و زنجیره ارزش و تأمین کم آب بر ؛برای نجات سرزمین اقدام نمایند./ مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 💧
در یکی از بخش‌های خبر در صدا و سیما از اهمیت آبخوانداری و آبخیزداری حرف زدند 🥺🥺🥺اینکه در شبکه خبر گفته شد کنترل ضایعات آب کشاورزی، پرسودتر از اجرای طرح های انتقال آب است براستی یک معجزه است.🥲
💧در همین کانال بارها از نابرابری سرمایه گذاری در منابع آب گفتیم. مقایسه میزان سرمایه گذاری در طرحهای سدسازی و انتقال آب نشان می‌دهد سرمایه گذاری در این دو بخش صدها برابربیشتر از آبخوانداری و آبخیزداری و بخش کشاورزی و بازچرخانی آب‌های خاکستري بوده است.
سالهاست بسیاری از اندیشمندان، از اساتید دانشگاه تا مسئولان رده بالا از وزیر تا کارشناس می‌گویند که بخش کشاورزی بین 70 تا 90 درصد آب کشور مصرف می کند. اما همین بخش هم بسیار کم بازده با اشتغال ناپایدار و فقر زاست، با این همه به ندرت اقدام مؤثری برای بهسازی آن انجام شده است!!! یعنی مسأله را می‌دانند اما چرا حل نمی‌شود؟
اگر اراده برای اقدام بود کافی بود که فقط روی رقم 35درصدی ضایعات کشاورزی تامل شود. این رقم بویژه در محصولات باغی و صیفی بین 9 تا 13 ميليارد مترمکعب آب هدر می‌دهد که حجم آب هدر رفته تقریبا از همه طرحهای انتقال آب اجرا شده بیشتراست!!
وقتی ما مردم معمولی ارتباط بین این آمار و ارقام درک می کنیم، بدیهی است که سیاستگذاران هم بخوبی به ارزش آن واقفند، اما این که چرا اقدامی نمی‌شود، تنها یک پاسخ دارد: آب اسیر سیاست بازی گعده ها و کنسرسیوم مافیاست!
جناب کارشناسی که دربرنامه خبری مربوط به آب در شبکه خبر صحبت می کرد، معتقد است که علت توجه نکردن به آبخیزداری و آبخوانداری « باور» مسئولان است.
اما حقیقت این است که علت اصلی نه باور مسئولان بلکه نقش آفرینی بازیگر فریبنده به نام « پول های کلان» است، کافیست فقط به هزینه یک طرح انتقال آب وسدسازی نگاه کنیم که بالغ بر رقمی بیش از 1000میلیارد تومان است !!
البته «باور» مسئولان به پروژه های « ترین» از سدسازی تا فولادسازی و معدن که از دید برخی از مسئولان اعتبار سياسی می آورد هم بعد از پول عامل مهمی است!!
بنا بر فیلم‌های منتشر شده، این درآمدهنگفت پشت درهای بسته بین گعده های سیاست باز و شرکت‌های مشاور خودی توزیع می‌شود!!! طوریکه حتی تاکیدی کنند مبادا اطلاعات به بیرون درز کندو مردم به عنوان صاحبان اصلی بیت المال مطلع شوند!!
همه بخوبی می دانند که بخش کشاورزی علاوه بر امنیت غذایی، ستون فقرات اشتغال کشور است که می‌شد باتعریف و سرمایه گذاری کلان،(هم اندازه سدسازی و انتقال آب) برای عملیاتی کردن زنجیره ارزش وتأمین درجهت کنترل مصرف آب از کاشت تابرداشت ومصرف؛ نه تنها اشتغال پایدار و ثروت زا و صادرات محور ایجاد نمود، بلکه با اجرای طرحهای آبخوانداری و آبخیزداری بعنوان پشتوانه بخش کشاورزی به اجرای پروژه انتقال آب و بسیاری از سدهای بی مصرف ومخرب نیز پایان می‌داد.
به دلیل تنوع اقلیمی کشور ؛ بخش کشاورزی با زنجیره تامین و صنایع تبدیلی و تکمیلی خرد و متوسط می توانست نه تنها اشتغال فراگیر در کل کشور متناسب با اقلیم و مبتنی بر عدالت زیستی فراهم کند، بلکه می توانست با تقویت اقتصاد روستاها از تخلیه آنها و حاشیه نشینی و مناقشات و مسائل پیچیده اجتماعی نیز جلوگیری نماید.
اما امروز علی رغم صرف میلیاردها تومان با چالش های پیچیده زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی مواجهیم که برخی هیچ راه حلی ندارند.بهم خوردن اکوسیستم طبیعی با مداخلات مخرب چون سدسازی های بی امان و غیراصولی، پروژه های انتقال آب تنش زا، کشاورزی فقرزا و وسیع کم حاصل؛ نابرابری ومناقشات اجتماعی و.... فقط باید بر فرصت‌هایی که سوخت افسوس خورد. بعضی از فرصت‌ها غیرقابل جبران است، اما اگر منابع طبیعی و منابع آب از چنبره سیاست رها و به متخصصان دلسوز سپرده شود، هنوز کمی امید برای جلوگیری از تخریب بیشتر وجود دارد.
امید است که مسئولان با دیده بصیرت مبتنی بر دانش و عدالت به باقی مانده منابع طبیعی و منابع آب بنگرند و با سرمایه گذاری در پروژه های آبخوان داری و آبخیزداری و بهسازی در بخش کشاورزی، بویژه برای احداث گلخانه های صیفی، تغییر الگوی کشت، ایجاد صنایع تبدیلی و تکمیلی و زنجیره ارزش و تأمین کم آب بر ؛برای نجات سرزمین اقدام نمایند./ مهتا بذرافکن
🆔 @RuralWomenIssues 💧
1 comment
Katy
در نومیدی بسی امید است پایان شب سیه سپید است
Log in to comment