:
حرف اضافه چیست؟

به دسته ی محدود و مشخصی از واژه های دستوری، نقشی که از لحاظ صورت ثابت اند و فقط در جلوی گروه اسمی ظاهر می شوند و از لحاظ معنی به یکی از روابط و مفاهیم دستوری خاص - به شرحی که در زیر می آید - اشاره می کنند و از این راه نقش یا رابطه ی دستوری خاص گروه اسمی همراه را نشان می دهند، حرف اضافه گفته می شود.

حروف اضافه واژه هایی ثابت بوده و همواره به صورت یکسان به کار می شوند.

حروف اضافه در دو دسته ی ساده و مرکب قرار می گیرند. برخی از حروف اضافه ی ساده ی فارسی عبارتند از: از. با. بدون. بر. برای. بی. بیرون. به . پایین. پشت. پس. پیش. پهلوی. پی. تا. توی. جز. در. درون.دنبال. روی. زیر. غیر. کنار. مانند. مثل . مقابل. مگر و ...
حرف اضافه ی « بدون » در اصل یک واژه ی عربی است و در زبان عربی حرف اضافه ی مرکب است اما در زبان فارسی بدون اشاره به سابقه ی واژه، به عنوان حرف اضافه ی ساده به شمار می رود.

ساخت واژه ی حرف اضافه چنان که پیش تر گفته شد، حروف اضافه واژه های ثابت و خاص هستند. با این حال برخی واژه ها برحسب کاربرد ممکن است به عنوان حرف اضافه، اسم، صفت و یا قید به کار روند. بر این اساس واژه ی حرف اضافه برحسب ویزگی کاربردی آن در دو دسته به شرح زیر قرار می گیرد: الف) برخی از واژه ها همواره به عنوان حرف اضافه به کار می روند. به این دسته، حروف اضافه ی اصلی گفته می شود؛ مانند: « از. به. با. برای. بی. تا. جز. در. مگر»..
از میان حروف اضافه ی اصلی، دو حرف اضافه ی « تا» ومگر به عنوان حرف ربط هم به کار می روند.
بیرون برویم بیرون اسم
آدم مهربان پیش همه عزیز است پیش حرف اضافه
سال پیش پیش صفت
پیش بیاید پیش قید
درون انسان باید آسوده باشد درون اسم
درون جمع باشید درون حرف اضافه
بیرون منظومه شمسی جهان بیکران است بیرون حرف اضافه
نزدیک رود خانه نزدیک حرف اضافه
ایستگاه نزدیک نزدیک صفت
نزدیک بیایید نزدیک قید

چنانکه گفته شد ویژگی مشترک بودن بخشی از واژگان فارسی درچند دستهیا مقوله واژگانی موجب غنی شدن واژگان می شود.

برگرفته از سایت تبیان
@molavi_asar_o_afkar
@ferdosesokhan

Comments

Be the first to add a comment