خاک عمّان برای ارتش ایران همان اهمیّت را داشت که افغانستان طی دو دهه برای ارتش آمریکا داشته است. تقریبا تمامی افسران جزء و بلندرتبهی ارتش آمریکا دستکم یکبار در افغانستان و عراق به محک جدّی رزم خورده اند. ارتش ایران هم پس از مدّت مدیدی و البته موافق با مصالح ملّی ایران، از طریق وارد شدن به درگیریها در عمّان هم اعتبار بینالمللی ایران را بالا برد و هم تعداد قابل توجهی از ارتشیهای ایران توانستند در این جنگ محک جدّی بخورند.
این نخستین تجربهی جنگی ارتش مدرن ایران قرار بود حوزهی فعالیّت خود را به زودی به اقیانوس مجاور هم بکشاند، که با شورش اسلامگرایانه/کمونیستی سال ۵۷، همهی آن آرزوها بر باد رفت.
اما در آینده، ایران دوباره میبایست به عنوان عضوی موثر در نظم نوین جهانی، به تقویت بنیانهای ملّی خود از جمله افزایش قدرت نظامیش بپردازد. به این استعارهی حکیم ابوالقاسم فردوسی دقت کنید:
که ایران چوباغیست خرم بهار
شکفته همیشه گل کامگار
پراز نرگس و نار و سیب و بهی
چو پالیز گردد ز مردم تهی
سپرغم یکایک ز بن برکنند
همه شاخ نار و بهی بشکنند
سپاه و سلیحست دیوار اوی
به پرچینش بر نیزهها خار اوی
اگر بفگنی خیره دیوار باغ
چه باغ و چه دشت و چه دریاچه راغ
نگر تا تو دیوار او نفگنی
دل و پشت ایرانیان نشکنی
کزان پس بود غارت و تاختن
خروش سواران و کین آختن
زن و کودک و بوم ایرانیان
به اندیشهٔ بد منه در میان
@PN_KFP