‍ مکانیسم غیبت و بدگویی :

پاکیزگی کلام و نیالودن کلام به گناه یک از رموز زندگی آرام است.
کلام گناه آلود از اندیشه بد ناشی می شود.
از نگاه تنگ نظر ناشی می شود.
انسانی که با کلام خود گناه می کند ، دیگران را مورد قضاوت و غیبت قرار می دهد ، انسانی فرومایه است که به بزرگواری درونی دست نیافته است.
انسانی است که درونش را پالایش نکرده است. عقده های فروخفته خویش را هموار با زهر کلامش آمیخته میکند و انسان های پیرامونش را نشانه میگیرد.
اینگونه افراد معمولا ترسو تر از آنچه نشان میدهند هستند.
خصوصا آنهایی که پشت سر دیگران به بدگویی غیبت میپردازند.
اینکه ادیان غیبت را به خوردن گوشت مردار دیگران تشبیه می کنند ، مثالی است برای توصیف فرایندی که در غیبت رخ میدهد. در مکانیسم غیبت فرد پشت سر دیگری شروع به لجن روبی میکند. یا لجن های زندگی دیگران را میبیند و بیان میکند و یا لجن هایی را می سازد و به شکل قضاوت به دیگران نسبت می دهد و درباره آن سخن می گوید.
در تمام این مراحل فرد در حال آسیب زدن به روح روان خود است. درست مانند این است که غذایی فاسد در حد مردار یک حیوان یا انسان را تغذیه کند.
او در حال تغذیه از فسادهای موجود در شخصیت دیگران است و یا در حال تغذیه از فساد هایی که خودش تولید میکند و به دیگران می چسباند.
در هر صورت هنگام غیبت کردن و بدگویی نخستین شنونده و فرد اثر پذیر از این فساد کلامی خودش خواهد بود.
و متاسفانه این دسته از افراد تا هنگامی که به اصلاح کلام و زیبا سازی افکار خود نپردازند ، به خود و جهان پیرامونشان آسیب میزنند.
حساب و کتاب آسیب های شخصی شان ، با خودشان است. اما نمیتوان اطمینان داشت که محیط پیرامون در برابر این فساد کلام و اندیشه اینها سکوت پیشه کند و طبیعتا باید انتظار واکنش های متقابل را داشته باشند.
کلام طلسم زندگی انسان است. اگر این طلسم را به نیکی به کار ببریم ، زندگی زیبایی خواهیم داشت و اگر آن را بعنوان جادوی سیاه بکار ببریم ، باید چشم به راه آسیب های آن نیز باشیم.


21/6/1392
#امیرفریدون_نصرتی ✍🏻
یادداشت های #فیسبوک

🆔 @inssoa1 📖