فیلم محاکمه در نورنبرگ (1961)
محمدامین مروتی
قضاوت در نورنبرگ (Judgment at Nuremberg) فیلمی به کارگردانی استنلی کریمر در مورد محاکمه تعدادی از قضات آلمان نازی در نورنبرگ است. فیلم نامزد یازده جایزه اسکار بود که در دو بخش فیلم‌نامه اقتباسی برای ابی مان و بهترین بازیگر نقش اول مرد برای ماکسیمیلیان شل، برنده شد.
سال ۱۹۴۸ «دان هیوود» (تریسى) قاضى آمریكایى به نورنبرگ آلمان مىرود تا دکتر ارنست یانینگ وزیر دادگستری نازی ها را به همراه سه قاضی دیگر نازى محاكمه كند. هیوود سعی دارد بدون هرگونه پیشداوری در مورد پرونده افرادی قضاوت کند و بین نازیسم و فرهنگ درخشان آلمان تفکیک کند. «تد لاوسن» (ویدمارك)، سرهنگ ارتش، دادستان است و «هانس رولف» (شل) وظیفهى دفاع از متهمان را به عهده دارد.
فیلم از نگاه سیاه و سفید به متهمان می پرهیزد. در این فیلم، هیتلر صرفا یک جنایتکار جنگی نیست بلکه فردی است که غرور را دوباره به مردم آلمان بازگردانده، برای آنها شغل ایجاد کرده، بیکاری، رشد اقتصادی عظیم ایجاد کرده و آلمان را به چنان قدرتی رسانده که بتواند در کشورهای همسایه طمع ایجاد کند. بسیاری از آلمان ها نیز سعی کرده اند از وقایع و رخدادهای دهشتناک نازی ها بی خبر بمانند. قاضی ها نیز با شعار مجریِ قانون و مامور معذور اقدامات خود را توجیه کرده اند.
وکیل مدافع با نگاه ملی گرایانه می کوشد ملت آلمان را از جنایات نازی جدا کند، ولی موکلش یانینگ این نگاه را ادامه همان اشتباهی می داند که به فاجعه منجر شد و معتقد است راهی جز گفتن تمام حقیقت نیست.
فیلم قصد ندارد با ساده سازی متهمان را مقصر تمام وقایع بداند. گویی همه مقصر بودند. استالین که پیمان دوستی با هیتلر بست. چرچیل که در نطقی او را ستوده بود و اروپایی که با او مماشات کرده بود و مهمتر از همه، احزاب سوسیال دمکرات و کمونیست آلمان، که با نزاع بر سر قدرت، قافیه را به هیتلر باختند.
دیدن این فیلم را به علاقمندان به موضوعات انسانی و فلسفی به شدت توصیه می کنم.
محمدامین مروتی
قضاوت در نورنبرگ (Judgment at Nuremberg) فیلمی به کارگردانی استنلی کریمر در مورد محاکمه تعدادی از قضات آلمان نازی در نورنبرگ است. فیلم نامزد یازده جایزه اسکار بود که در دو بخش فیلم‌نامه اقتباسی برای ابی مان و بهترین بازیگر نقش اول مرد برای ماکسیمیلیان شل، برنده شد.
سال ۱۹۴۸ «دان هیوود» (تریسى) قاضى آمریكایى به نورنبرگ آلمان مىرود تا دکتر ارنست یانینگ وزیر دادگستری نازی ها را به همراه سه قاضی دیگر نازى محاكمه كند. هیوود سعی دارد بدون هرگونه پیشداوری در مورد پرونده افرادی قضاوت کند و بین نازیسم و فرهنگ درخشان آلمان تفکیک کند. «تد لاوسن» (ویدمارك)، سرهنگ ارتش، دادستان است و «هانس رولف» (شل) وظیفهى دفاع از متهمان را به عهده دارد.
فیلم از نگاه سیاه و سفید به متهمان می پرهیزد. در این فیلم، هیتلر صرفا یک جنایتکار جنگی نیست بلکه فردی است که غرور را دوباره به مردم آلمان بازگردانده، برای آنها شغل ایجاد کرده، بیکاری، رشد اقتصادی عظیم ایجاد کرده و آلمان را به چنان قدرتی رسانده که بتواند در کشورهای همسایه طمع ایجاد کند. بسیاری از آلمان ها نیز سعی کرده اند از وقایع و رخدادهای دهشتناک نازی ها بی خبر بمانند. قاضی ها نیز با شعار مجریِ قانون و مامور معذور اقدامات خود را توجیه کرده اند.
وکیل مدافع با نگاه ملی گرایانه می کوشد ملت آلمان را از جنایات نازی جدا کند، ولی موکلش یانینگ این نگاه را ادامه همان اشتباهی می داند که به فاجعه منجر شد و معتقد است راهی جز گفتن تمام حقیقت نیست.
فیلم قصد ندارد با ساده سازی متهمان را مقصر تمام وقایع بداند. گویی همه مقصر بودند. استالین که پیمان دوستی با هیتلر بست. چرچیل که در نطقی او را ستوده بود و اروپایی که با او مماشات کرده بود و مهمتر از همه، احزاب سوسیال دمکرات و کمونیست آلمان، که با نزاع بر سر قدرت، قافیه را به هیتلر باختند.
دیدن این فیلم را به علاقمندان به موضوعات انسانی و فلسفی به شدت توصیه می کنم.
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment