شرم‌ِتان باد ای خداوندانِ قدرت!
بس کنید
بس کنید از این همه ظلم وقساوت
بس کنید
ای نگهبانانِ آزادی
Űنگهدارانِ صلح!
ای جهان را لطف‌ِتان تا قعرِ دوزخ رهنمون
سربِ داغ است این که می‌بارید بر دل‌های مردم
سربِ داغ
موجِ خون است این که می‌رانید بر آن
کشتیِ خودکامگی را
موجِ خون!
گر نه کورید و نه کر
گر مسلسل‌هایِ تان یک لحظه ساکت می‌شوند
بشنوید و بنگرید:
بشنوید این "وایِ" مادرهای جان‌آزرده است
کاندرین شب‌هایِ وحشت سوگ‌واری می‌کنند
بشنوید این بانگِ فرزندانِ مادر مرده است
کز ستم‌های شما هر گوشه زاری می کنند
بنگرید این کشت‌زاران را که مزدوران‌ِتان
روز و شب، با خون مردم، آبیاری می‌کنند
بنگرید این خلقِ عالم را که دندان بر جگر
دم‌به‌دم بیدادتان را
بردباری می کنند
دست ها از دست‌‌ِتان ای سنگ چشمان بر خداست
گرچه می‌دانم
آن‌چه بیداری ندارد
خواب مرگِ بی گناهان است و وجدانِ شماست
با تمام اشک‌هایم، باز، -نومیدانه
خواهش می‌کنم:
بس کنید!
بس کنید!
فکر مادرهایِ دلواپس کنید
رحم بر این غنچه‌های نازکِ نورس کنید
بس کنید

✍ زنده‌یاد فریدون مشیری

@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment