▪️چه کسی انتخاب می‌کند

▪️ست‌گادین ۳۰ بهمن ۱۴۰۰



وقتی فیس‌بوک یا اسپاتیفای تصمیم می‌گیرند که بعد از این، چه چیزی را ببینید، انتخاب‌کننده آنها هستند.

این با روش پلتفرم‌های باز مثل «تولید پادکست» یا «وبلاگ‌نویسی» تفاوت زیادی دارد.

کنترل در دست کسی است که تصمیم می‌گیرد... ولی انتخاب‌کردن، مسئولیت می‌آورد.

حرف‌زدن درباره‌ی «آزادی بیان» و «پلتفرم‌های باز» در بخش‌های زیادی از فرهنگ ما، مخصوصاً در حیطه‌ی فناوری، مد شده است. گویی این‌ها فضایل اخلاقی نابی هستند. ولی زمانی که اپل، پادکستی را در صفحه‌ی اولش قرار می‌دهد یا گوگل تصمیم می‌گیرد فلان وبلاگ را در پوشه‌ی تبلیغات برای شما قرار دهد یا اسپاتیفای تصمیم می‌گیرد که یک آهنگ یا پادکست را بیشتر از دیگری تبلیغ کند، دیگر واقعاً نمی‌توان به آنها پلتفرم باز گفت. اشخاص و سازمان‌ها، اغلب زمانی از اصطلاحاتی چون «آزادی بیان» و «پلتفرم باز» استفاده می‌کنند که بخواهند از چیزی به درد‌نخور دفاع کنند.

وقتی پای پول به قضیه باز می‌شود، این مسئله، بازهم پیچیده‌تر می‌شود. میان یک پلتفرم باز و الگوریتمی که افراد به کار می‌برند تا یک وب سایت را در لیست هرزنامه‌ها قرار دهند و دیگری را فقط به خاطر سود مالی، در بالاترین رتبه بگذارند، تفاوت وجود دارد. وقتی یوتیوب یا اسپاتیفای، یک هزار (یا ۲۰۰ میلیون) دلار برای میزبانی محتوای خود به مردم پرداخت می‌کند، دیگر یک پلتفرم باز نیست.

ایده‌هایی که به اشتراک گذاشته می‌شوند، ارزش‌آفرین هستند. ایده‌های خوب، موتور محرکه‌ی آینده‌ی ما هستند. وقتی ایده‌سازان، مسئولیت کارشان را بر عهده می‌گیرند، همه سود می‌کنند.

پلتفرم‌های باز، تقریباً همیشه به هرج و مرج، عوارض جانبی منفی و هرزنامه‌های ناشناس می‌انجامند. من طرفدار انتخاب هستم. مخصوصاً وقتی انتخاب‌کننده، سازمان‌ها و افرادی باشند که مسئولیت تصمیمات‌شان را برعهده می‌گیرند.



.