« حال مشرق »
جنگل و دریا کسل، کوه و بیابان خسته است
ابر از باران و گل از دست گلدان خسته است
دختران کابل از ظلم برادر در هراس
خویش از خویشان، مسلمان از مسلمان خسته است
سالها طی میشود امّا نمیآید بهار
خاک ما از ماندن فصل زمستان خسته است
زخم لب را باز کن، خون بر تن شعرم بریز
چون که شعر از این همه فریاد پنهان خسته است
آسمان جز وعدههای خشک و خالیمان نداد
این کویر تشنه از الطاف باران خستهاست!
حال مشرق خوش نخواهد شد به افسون و دعا
هم خدا هم دین از این قوم پریشان خسته است
خانهمان ویران شد از پا بست، امّا ای دریغ!
هست صاحبخانه سهلانگار و مهمان خسته است
علی رضا جعفری
@SepehrAzadi