✳️ آیا بزرگ‌ترین مانع رشد رهبران، کمبود دانش است؟

✅ چند روز پیش با یک تست جالب در حوزه رهبری و کار تیمی مواجه شدم. ادعای تست این بود که می‌تواند مهم‌ترین عامل رشد یا توقف یک مدیر، رهبر تیم، کارآفرین یا مشاور را شناسایی کند.

■ در نگاه اول تصور کردم پاسخ‌هایی مانند کمبود مهارت، دانش تخصصی، تجربه یا منابع مالی در صدر عوامل بازدارنده قرار خواهند گرفت. اما هرچه بیشتر به موضوع فکر کردم، به یک نتیجه متفاوت رسیدم:

■ بزرگ‌ترین مانع رشد رهبران، معمولاً ندانستن نیست؛ ندیدن است.

بسیاری از رهبران می‌دانند چه باید بکنند، اما گرفتار الگوهای ذهنی‌ای هستند که اجازه نمی‌دهد آن دانسته‌ها به رفتار تبدیل شوند.

🔹 مدیری که نمی‌تواند تفویض اختیار کند، اغلب مشکل دانش ندارد؛ مشکل اعتماد دارد.

🔹 رهبری که بازخورد نمی‌گیرد، معمولاً نمی‌داند بازخورد مهم است؟ نه. اما شاید از شنیدن واقعیت‌های ناخوشایند پرهیز می‌کند.

🔹 فردی که همه چیز را کنترل می‌کند، اغلب از کمبود مهارت تیمش رنج نمی‌برد؛ از ترس از دست دادن کنترل رنج می‌برد.

در سال‌های اخیر، بسیاری از مدل‌های نوین رهبری به جای تمرکز بر «شایستگی‌ها»، بر «محدودکننده‌های رشد» تمرکز کرده‌اند؛ یعنی همان باورها، ترس‌ها، پیش‌فرض‌ها و عادت‌های ذهنی که سقف رشد ما را تعیین می‌کنند.

شاید مهم‌ترین پرسشی که هر رهبر باید از خود بپرسد این نباشد که:

❓«چه چیزی را هنوز یاد نگرفته‌ام؟»

بلکه این باشد که:

✅ «کدام باور، عادت یا نگرش من، امروز مانع رشد من و تیمم شده است؟»

گاهی مسیر توسعه فردی و رهبری از یادگیری یک مهارت جدید آغاز نمی‌شود؛ از شجاعت نگاه کردن به آینه آغاز می‌شود.
بازنشرازکانال مسیرتوسعه