#معرفی_مقاله

❇️ «وحدت در کثرت»، «کثرت در وحدت»، «مطلق نسبی»، «یکتایی دین»، «تسلیم» و «نجات»، کلیدواژه‌هایی است که سیدحسن‌حسینی جهت تبیین نظریه خود در خصوص دینِ پلورالیستی، از آن بهره می‌گیرد. به عقیده وی، پایه‌های پلورالیزمِ دینیِ جان‌هیک بر چهار مولفه‌ی تمایز میان «نومن» و «فنومن» کانت، تفکیک بین «seeing» و «seeing as» ویتگنشتاین، اصل تجربه دینی شلایرماخر و مبنای هرمنوتیک گادامر استوار است. حسینی ضمن انتقاد از دیدگاهِ جان هیک که در آن حقیقت، دست‌نیافتنی است و نجات و سعادت جایگاهی ندارد، تکثّرِ دینی را رد کرده و در مقابل از تکثّر در دین دفاع می‌کند. او با تکیه بر آیاتی از قرآن به تاکیدِ اسلام بر وحدتِ دین و یکتایی آن‌- که همان تسلیم در برابر امر خداست- اشاره کرده و معتقد است هر دینی یک تجلّی و مطلقِ نسبی از آن مطلق و دینِ واحد است. تنوع ادیان به درجات کمال آن‌هاست. بنابراین وحدتِ دین و کثرتِ آن تعارضی با هم نداشته و مکمّل یکدیگرند.

🔰 مقاله‌ی Religious Pluralism and Pluralistic Religion؛ نوشته دکتر سیدحسن حسینی.

—————————
🆔: @philsharif

Comments

Be the first to add a comment