«پهنای باند ذهنی» مفهومی برای توضیح فقر
وقتی کسی می‌خواهد لاغر شود، یکی از اولین توصیه‌هایی که به او می‌کنند این است که شام نخور.کاری که برای اکثر افراد سخت نیست. اما فرض کنید چنان فقیرید که «نمی‌توانید» شام بخورید.
آن‌وقت است که از صبح ذهنتان درگیر این مسئله است که برای شام باید چکار کنم؟ چیزی که باعث می‌شود فقرا مداوماً تصمیمات بد بگیرند.
فقرا بیشتر قرض می‌کنند و کمتر پس‌انداز؛ بیشتر سیگار می‌کشند و کمتر ورزش می‌کنند؛ بیشتر می‌نوشند و رژیم غذایی‌شان ناسالم‌تر است. اگر آموزش مدیریت پول ارائه شود، افراد فقیر آخرین کسانی هستند که ممکن است ثبت‌نام کنند. افراد فقیر، زمانی‌که به تبلیغ کاریابی پاسخ می‌دهند، اغلب بدترین تقاضانامه‌ها را می‌نویسند و برای مصاحبه‌ها لباسی را می‌پوشند که از دیگران نامناسب‌تر است. گویی این یک تجربه مشترک جهانی است که افراد فقیر مشکل مشابهی دارند.
آنها تصمیم‌های احمقانه‌ای که می‌گیرند به این خاطر نیست که احمق‌اند، بلکه ازآن‌روست که در زمینه‌ای زندگی می‌کنند که هرکس در آن قرار بگیرد، تصمیم‌های احمقانه می‌گیرد. چیزی که شفیر در کتاب فقر احمق میکند ازآن به عنوان کمیابی نام برده وتوضیح می‌دهد که «کمیابی شما را تحلیل می‌برد. توانایی شما را برای توجه به سایر چیزهایی که برایتان مهم است کمتر میکند». سؤالاتی مثل شام را چکار کنم؟ و چطور این هفته را به آخر برسانم؟ ظرفیت ذهنی زیادی را اشغال می‌کنند.
شفیر و مولایناتان اصطلاحی را برای آن ابداع کرده اند که کمتر شنیده شده است. کاهش«پهنای باند ذهنی» آنها در توضیح این پدیده می‌نویسند «اگر می‌خواهید افراد فقیر را درک کنید، خودتان را تصور کنید که ذهنتان جای دیگری است. خویشتن‌داری مثل یک چالش است.
حواستان پرت است و به‌آسانی پریشان می‌شوید. و این هر روز تکرار می‌شود». کمیابی -چه کمیابی زمان چه پول- این‌گونه منجر به تصمیم‌های نابخردانه می‌شود.
نکته جالب این است که سیاستمداران و حتی گروه بزرگی از مردمی که دستشان به دهن شان می رسد البته این گونه فکر نمی کنند. آنها بدون درک بستری که ذهن را برای تصمیم گیری مختل میکند اغلب به جای همدلی به « سرزنش قربانی » روی می آورند .
ساموئل جانسون، ادیب انگلیسی، در سال ۱۷۸۲ گفت «فقر دشمنی بزرگ است برای شادی آدمی؛ فقر قطعاً آزادی را نابود میکند و برخی فضایل را غیرعملی و سایر آنها را بسیار دشوار می‌سازد». برخلاف بسیاری ، او فهمید که فقر فقدان شخصیت (زمانی تاچر به فقر گفت «ضعف شخصیتی») نیست. / مهتا بذرافکن برگرفته از سایت ترجمان
🆔 @RuralWomenIssues
وقتی کسی می‌خواهد لاغر شود، یکی از اولین توصیه‌هایی که به او می‌کنند این است که شام نخور.کاری که برای اکثر افراد سخت نیست. اما فرض کنید چنان فقیرید که «نمی‌توانید» شام بخورید.
آن‌وقت است که از صبح ذهنتان درگیر این مسئله است که برای شام باید چکار کنم؟ چیزی که باعث می‌شود فقرا مداوماً تصمیمات بد بگیرند.
فقرا بیشتر قرض می‌کنند و کمتر پس‌انداز؛ بیشتر سیگار می‌کشند و کمتر ورزش می‌کنند؛ بیشتر می‌نوشند و رژیم غذایی‌شان ناسالم‌تر است. اگر آموزش مدیریت پول ارائه شود، افراد فقیر آخرین کسانی هستند که ممکن است ثبت‌نام کنند. افراد فقیر، زمانی‌که به تبلیغ کاریابی پاسخ می‌دهند، اغلب بدترین تقاضانامه‌ها را می‌نویسند و برای مصاحبه‌ها لباسی را می‌پوشند که از دیگران نامناسب‌تر است. گویی این یک تجربه مشترک جهانی است که افراد فقیر مشکل مشابهی دارند.
آنها تصمیم‌های احمقانه‌ای که می‌گیرند به این خاطر نیست که احمق‌اند، بلکه ازآن‌روست که در زمینه‌ای زندگی می‌کنند که هرکس در آن قرار بگیرد، تصمیم‌های احمقانه می‌گیرد. چیزی که شفیر در کتاب فقر احمق میکند ازآن به عنوان کمیابی نام برده وتوضیح می‌دهد که «کمیابی شما را تحلیل می‌برد. توانایی شما را برای توجه به سایر چیزهایی که برایتان مهم است کمتر میکند». سؤالاتی مثل شام را چکار کنم؟ و چطور این هفته را به آخر برسانم؟ ظرفیت ذهنی زیادی را اشغال می‌کنند.
شفیر و مولایناتان اصطلاحی را برای آن ابداع کرده اند که کمتر شنیده شده است. کاهش«پهنای باند ذهنی» آنها در توضیح این پدیده می‌نویسند «اگر می‌خواهید افراد فقیر را درک کنید، خودتان را تصور کنید که ذهنتان جای دیگری است. خویشتن‌داری مثل یک چالش است.
حواستان پرت است و به‌آسانی پریشان می‌شوید. و این هر روز تکرار می‌شود». کمیابی -چه کمیابی زمان چه پول- این‌گونه منجر به تصمیم‌های نابخردانه می‌شود.
نکته جالب این است که سیاستمداران و حتی گروه بزرگی از مردمی که دستشان به دهن شان می رسد البته این گونه فکر نمی کنند. آنها بدون درک بستری که ذهن را برای تصمیم گیری مختل میکند اغلب به جای همدلی به « سرزنش قربانی » روی می آورند .
ساموئل جانسون، ادیب انگلیسی، در سال ۱۷۸۲ گفت «فقر دشمنی بزرگ است برای شادی آدمی؛ فقر قطعاً آزادی را نابود میکند و برخی فضایل را غیرعملی و سایر آنها را بسیار دشوار می‌سازد». برخلاف بسیاری ، او فهمید که فقر فقدان شخصیت (زمانی تاچر به فقر گفت «ضعف شخصیتی») نیست. / مهتا بذرافکن برگرفته از سایت ترجمان
🆔 @RuralWomenIssues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment