✍ خدا، دین و پیامبران واقعی

به قول یکی از بزرگان «خدای هر ملتی در حد فهم و شعور همان ملت است». به‌همین دلیل می‌بینیم ‏چهره‌‌ای که از خدا در قرآن ترسیم شده این گونه است: موجودی خشن، جنگ‌طلب، فرمانروای مستبد یا ‏به‌قول خودش جبار (که به دلخواه خود می‌بخشد، انتقام می‌گیرد، هدایت می‌کند، گمراه می‌کند و ... و با این ‏حال گمراهان و کافران را به‌شدت مجازات می‌کند)، حیله‌گر و...؛ دقیقاً همانند قوم عرب مکه و مدینه در ‌‏۱۴۰۰ سال پیش.‏

جا دارد در اینجا مطالبی در مورد خداوند، جهان و آفرینش آن ذکر کنم. ‏
خداوند که قدرتی نامتناهی و لایزال دارد، جهان را در چشم به‌هم زدنی آفرید. این برخلاف آن چیزی است ‏که در کتاب‌های آسمانی (به‌قول متدیّنان) آمده است(۱)؛ زیرا با قدرتی که ما از خداوند می‌شناسیم آفریدن ‏جهان در یک آن، به‌هیچ‌وجه دور از ذهن نیست. در قرآن نیز جزو معدود موارد درست و واقعی، در هشت ‏آیه(۲) به این موضوع اشاره شده است: «ما وقتى چيزى را اراده كنيم همين قدر به آن مى‏‌گوييم باش بى‏‌درنگ ‏موجود مى‏‌شود»(۳) (آیه ۴۰ سوره نحل). هرچند در این آیات مستقیماً به آفرینش جهان اشاره نشده، اما با کمی ‏اغماض می‌شود آن را به آفرینش جهان نیز بسط داد.

داناترین، تواناترین و فراترین (به‌زبان عربی؛ علیم و قادرِ متعال)؛ صفاتی شایسته‌ی ذات خداوند است. شاید بتوان ‏صفات بخشنده و مهربان (رحمان و رحیم) را هم به این صفات اضافه کرد؛ اما سایر صفاتی که مسلمانان برای ‏خداوند قائل هستند، از قبیل قهار (بسیار قهرکننده) و جبار (بسیار زورگو) به‌هیچوجه شایسته‌ی ذات خداوندی ‏نیستند.‏

همزمان با آفرینش جهان، خداوند قوانینِ لایتغیرِ اداره‌ی جهان را نیز وضع کرد و آن‌ها را جوهره‌ی ذاتی جهان ‏قرار داد. با همین قوانین است که جهان اداره می‌شود. این قوانین تا سالیان سال از دید مردم پنهان بود و ‏به‌تدریج بسیاری از آن‌ها توسط دانشمندان کشف شده است. هنوز هم قوانین کشف ناشده‌ای وجود دارد که ‏اندیشمندان در پی کشف آنند. به‌دلیل ناآگاهی بشر از این قوانین، هر پدیده‌ی طبیعی ناشی از این قوانین؛ ‏مانند بارش باران، ماه‌گرفتگی، خورشیدگرفتگی، زلزله، سیل و...؛ نشانه‌های لطف یا غضب خدا قلمداد می‌شده ‏و بشر را وادار می‌کرده برای تشکر از الطاف الهی و یا بر سر لطف آوردن خدا، دست به‌قربانی کردن در راه او ‏بزند.

اعتقاد به وجود خدا و پرستش او به‌خودیِ خود ایرادی ندارد. مشکل از آنجا آغاز می‌شود که برخی می‌خواهند ‏اعتقادات و تفکرات خود را به دیگران تحمیل کنند و آنها را نیز وادار کنند مانند خودشان بیاندیشند. به‌قول ‏گاندی «بهترین و بدترین آدم‌ها را در بین دینداران دیدم، بهترین آنها کسانی بودند که می‌خواستند خودشان ‏به بهشت بروند، چقدر بی‌آلایش و پاک و بی‌آزار بودند، سرشان به کار خودشان بود و بهترین مشوق من به ‏دین بودند؛ بدترین آنها کسانی بودند که می‌خواستند غیر از خودشان بقیه را هم به بهشت ببرند، چقدر ‏وحشتناک بود برخورد با آنها، تظاهر و ریا و خشونت و‌توحش در بین آنها موج میزد.» ‏

برگرفته از کتاب قرآن برای همه، تدوین علیمحمد کشفی ‏
https://t.me/KetaabKhane_Binesh/198‎


در همین رابطه 👈https://t.me/TanzeTalkh2/1067
پ.ن.‏

‏۱ ‏- در مورد آفرینش جهان از نظر اسلام در قسمت «منشاء غیرخدایی قرآن» اشاره شد.‏
در سفر خروج ۳۱: ۱۷ تورات آمده است: «... در شش روز یَهُوَه آسمان و زمین را ساخت و در روز هفتمین آرام ‏فرموده استراحت یافت». باز جای شکرش ‏باقیست که پیغمبر اسلام خداوند را بی‌نیاز از استراحت دانسته‌اند!.‏
مسئله آفرینش آن‌گونه که به صورت مشروح در تورات آمده، در انجیل دیده نمی‌ شود. آفرینش در عهد جدید ‌‏(انجیل یوحنا باب اول، ص ۱۴۴) این‌چنین ‏آمده است: ۱- در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه «خدا» ‏بود. ۲- همان (کلمه) در ابتدا نزد خدا بود. .... و ۱۲ بند دیگر این‌‌چنینی.‏

‏۲‏ - آیات ۳۵ مريم ، ۴۰ نحل ، ۴۷ آل عمران ، ۵۹ آل عمران ، ۶۸ غافر ، ۷۳ انعام ، ۸۲ يس ، ۱۱۷ بقره.‏

‏۳‏ - عربی آن «کُن فَیَکون» به معنی «باش، پس بوجود می‌آید» است که در زبان محاوره‌ای فارسی –معلوم ‏نیست به چه دلیل- آن را معادل نیست و نابود کردن ‏به‌کار می برند.‏

-_-

ملانِقی
شهریور ۱۴۰۰

https://t.me/TanzeTalkh2/1414