"خدا و رنج"

آقای "صدیقی"، امام جمعه‌ی تهران گفته‌اند برای رفتن به بهشت، باید رنج ببرید. به تعبیر خودشان: "از درون فشار می‌بینید، از درون سختی می بینید [و] پرس می‌شوید".

"صدیقی"، این چنین، هزینه‌ی ملاقات خدا و رفتن به بهشت را له شدن آدمیان زیر دست و پای فقر، رنج و بیماری معرفی می‌کند. او نمی‌داند با این سخنان دارد با خدا چه می‌کند. نمی‌داند، زیرا رنج انسان را به رسمیت نمی‌شناسد. این که خود او اکنون آیا در چه رفاه و امنیت و ... زندگی می‌کند، البته مهم است. اما مهم‌تر از این مسئله‌ی شخصی، ایده‌ی اوست. زیرا آدمی را بر سر یک انتخاب هولناک و دردناک قرار می‌دهد. نتیجه‌اش این می‌شود که اگر بهشت می‌خواهید، باید منتظر عذاب‌ها و رنج‌ها و سختی‌ها باشید. بهشت را به بهای رنج و پرس شدن لابلای درد به شما می‌دهند.

به این ترتیب، او برای توجیه رنج‌هایی که اربابان قدرت با تصمیمات اشتباه و سیاست‌های ناکارآمد تولید کرده‌اند، حاضر است تصویری از خدایی بی تفاوت در برابر رنج انسان ارائه دهد؛ و بلکه بدتر، کرونا می‌فرستد و جهان را یک سال در بهت و سرگشتگی می‌کشاند تا آدمیان را امتحان کند. بیماری کشنده می‌فرستد تا انتقام بگیرد. مرگ‌های خوفناک و مصیبت‌ها می‌فرستد، چون خداست.

چگونه می‌توان بهتر از این، کسانی را از خدا متنفر کرد. چگونه می‌توان ملتی را از او دور کرد. خدایی که انسان را لابلای رنج‌ها "پرس" می‌کند و هیچ نمی‌اندیشید که "پرس" شدن چه دردی دارد؛ و نمی‌اندیشد که جان خسته‌ی آدمیان در کوره‌ی هراس‌ها و دردها چگونه می‌سوزد.
✅ خدای "صدیقی"، و یا خدا در خوانش "ٌصدیقی"، خدایی بی توجه به همه‌ی آدمیانی است که در رنج از دست دادن عزیزان‌ و یا هراس و ترس از مرگ، شکسته‌ می‌شوند و مصیبتی که همه را در خانه‌ها حبس کرده است. خدایی که هزینه‌ی بهشت رفتن را درهم شکستن آدمی، و خم شدن زیر بار رنج قرار داده است.

او می گوید: "مرگ کرونا خودش یکی از عبرتهاست آماده بشویم، مرگ حق است کرونا هم نباشد به یک بهانه دیگری اجل می‌آید و ما رفتنی هستیم، ما ماندنی نیستیم."
و این چنین به رنج ناشی از مرگ عزیزان، بی اعتنایی می‌کند؛ بی اهمیت جلوه‌شان می‌دهد؛ به ما می‌گوید: حالا طوری نشده است؛ ما که می‌خواهیم بمیریم، چه با کرونا و چه بی کرونا. منطقی از این دست، سخنانی به این نحو، آیا نتیجه‌ای جز انفعال و خمودی دارد؟

✔️ اگر برای کاستن از فقر و رنج، کاری نمی‌کنید، دست کم پای خدا را به میان نکشید. اگر برای زخم‌های دردناکِ زندگی مردم، دارویی ندارید، این چنین، جراحت زخم‌ها را بدتر نکنید. مهارت سخن گفتن ندارید، دست کم مهارت سکوت کردن بیاموزید.

علی زمانیان ۱۳۹۹/۰۹/۰۱
خرد منتقد
https://t.me/arshivefarhikhtegan/458

#فرهیختگان، ندای آگاهی

Comments

Be the first to add a comment