📜 ادبیات فارسی عامل پیوند ملتها دکتر #سیدمهدی_زرقانی
عضو هیئتعلمی دانشگاه مشهد
زبان فارسی زبان بینالاقوامی ایرانیان و بینالمللی فارسیزبانان جهان است. تلاشهای برخی دولتها برای از رسمیت انداختن این زبان کهن مبارزه با فرهنگ و اخلاق و فرهیختگی است. زبانی که از دل آن رودکیها، بیهقیها و خیامها و فردوسیها و سناییها و مولویها و سعدیها و حافظها و صائبها و بیدلها و صدها شاعر و نویسنده طراز اول جهانی سر برآورده و درخشیده، گنجینهای از فرهنگ و ادب و اخلاق و فرهیختگی است. با وجود برخی کوتهنظریها و سیاسی بازیهای دولتهای همسایه، که به گواه تاریخ دولت مستعجلی هستند که بدنماییها کردهاند، باید بر ادبیات فارسی تاکید کنیم. ادبیات فارسی در سرزمینهای دیگری که اکنون ممکن است زبان رسمیشان فارسی باشد یا نباشد، حضور گفتمانی دارد. مولانا در هر کجای جهان آرمیده باشد، اولا شخصیتی جهانی است و ثانیا به فارسی شعر سروده است، همچنین است رودکی و سنایی و صائب و بیدل و خواجه عبدالله و ناصر خسرو و دیگران و دیگران. تمرکز ما بر ادبیات به جای هر متغیر دیگری، میتواند روابط بینا فرهنگی را گسترش دهد. ملل دیگر ممکن است از جهت زبانی با ما متفاوت باشند اما آنگاه که پای ادبیات فارسی به میان میآید، همان ملتها با ما گره میخورند. اگرچه دیپلماسی فرهنگی برخی کشورها از ما موفقتر بوده که مولانا را و نظامی را به تصرف خویش درآوردهاند و اگر این کار برای شاعران فارسی زبان آبی نداشته برای آنها نانی داشته اما هنوز هم میتوانیم با تغییر استراتژی و تمرکز بر «ادبیات فارسی» نقش مهمی در ارتباطات فرهنگی بینالمللی بازی کنیم. توجه داشته باشیم که تمرکز بر محل دفن نتایجی به همراه خواهد داشت و تمرکز بر آثار چهرهها نتایج دیگری. دیپلماسی فرهنگی یعنی همین قدرت جا به جایی تمرکزها. آنچه میتواند حوزه فرهنگی زبان فارسی را با یکدیگر مرتبط کند، ادبیات فارسی است.
اگر در گذشته بر حوزه تمدنی زبان فارسی تاکید میشد اکنون باید بر حوزه فرهنگی ادبیات فارسی تاکید کنیم. تغییر تمرکز از زبان بر ادبیات نیز میتواند استراتژی دیگری باشد که برنامهریزان ما در حوزه دیپلماسی فرهنگی در پیش بگیرند.
لینک🟩⬜️🟥@Ellinne