| یووال نوح هراری
بشر هزاران سال بود که در این مخمصه گیر افتاده بود. در نتیجه، اقتصادها همینطور منجمد شده باقی مانده بودند. راه گریز از این دام فقط در عصر مدرن و با پیدایش نظامی جدید بر اساس اعتماد به آینده کشف شد. در این نظام، مردم با هم توافق کردند که کالاهای خیالی(کالاهایی که در زمان حال وجود ندارند) را با نوع خاصی از پول که آن را اعتبار می‌نامیدند نمایش دهند. اعتبار ما را قادر می سازد که زمان حال را به بهای آینده بسازیم. اعتبار بر این فرض استوار است که منابع آتیِ ما مطمئناً بسیار فراوان‌تر از منابع فعلی ما خواهند بود. اگر بتوانیم در زمان حال چیزهایی را با درآمد آیندۀ خود بسازیم، گستره‌ای از موقعیت های جدید و شگفت‌انگیز پدیدار خواهد شد.
اگر اعتبار چنین شگفت‌انگیز است، چرا هیچکس زودتر به آن فکر نکرد؟ البته، که فکر کردند. نوعی از ترتیبات اعتباری یا گونه‌ای دیگر از آن در تمام فرهنگ‌های شناخته شدۀ بشری وجود داشت که دستکم تا زمان سومریان باستان قدمت دارد. مشکل موجود در اعصار گذشته این بود که هیچکس نمیدانست چطور از آن استفاده کند. به دلیل عدم اعتماد به اینکه آینده بهتر از حال خواهد بود، مردم به ندرت تمایل داشتند اعتبار زیادی ارائه کنند. آنها عموماً باور داشتند که اعصار گذشته بهتر از زمان خود آنها بوده است و اینکه آینده بدتر یا حداقل مانند حال خواهد بود. اگر بخواهیم این موضوع را به زبان اقتصادی بیان کنیم، آنها باور داشتند که مقدار کل ثروت اگر رو به کاهش نباشد، حتماً دارای محدودیت است. بنابراین، افراد فرض اینکه شخص آنها یا پادشاهی آنها یا کل جهان ده سال بعد در حال تولید ثروت خواهد بود را شرط بندی بدی می‌پنداشتند. کسب وکار برای آنها مانند یک بازی با جمع صفر بود. البته که سودهای یک نان‌پزی خاص ممکن بود افزایش پیدا کند، اما این موضوع فقط در ازای عدم کسب سود نان‌پزی همسایه امکان پذیر بود. شهر ونیز ممکن بود رونق پیدا کند، اما فقط از رهگذر فقیرسازی شهر جنوا. پادشاه انگلستان ممکن بود خود را غنی‌تر سازد، اما صرفاً از رهگذر دزدی از پادشاه فرانسه. شما می توانستید این کیک را به شکل های مختلف برش دهید، اما این کیک هیچ‌گاه بزرگ‌تر نمی شد. به همین دلیل است که بسیاری از فرهنگ‌ها به این نتیجه رسیدند که جمع‌آوری کیسه های پول گناه محسوب می شود. بنا به گفته مسیح، گذشتن شتر از سوراخ سوزن راحت تر از ورود فرد ثروتمند به ملکوت خداوند است. اگر اندازه این کیک ثابت است و من سهم بزرگی در آن دارم، پس من باید سهم فرد دیگری را گرفته باشم. ثروتمندان موظف بودند به خاطر استغفار از اَعمال شر خود مقداری از ثروت مازاد خود را به خیریه بدهند.
/پول
✅ @karkhone
بشر هزاران سال بود که در این مخمصه گیر افتاده بود. در نتیجه، اقتصادها همینطور منجمد شده باقی مانده بودند. راه گریز از این دام فقط در عصر مدرن و با پیدایش نظامی جدید بر اساس اعتماد به آینده کشف شد. در این نظام، مردم با هم توافق کردند که کالاهای خیالی(کالاهایی که در زمان حال وجود ندارند) را با نوع خاصی از پول که آن را اعتبار می‌نامیدند نمایش دهند. اعتبار ما را قادر می سازد که زمان حال را به بهای آینده بسازیم. اعتبار بر این فرض استوار است که منابع آتیِ ما مطمئناً بسیار فراوان‌تر از منابع فعلی ما خواهند بود. اگر بتوانیم در زمان حال چیزهایی را با درآمد آیندۀ خود بسازیم، گستره‌ای از موقعیت های جدید و شگفت‌انگیز پدیدار خواهد شد.
اگر اعتبار چنین شگفت‌انگیز است، چرا هیچکس زودتر به آن فکر نکرد؟ البته، که فکر کردند. نوعی از ترتیبات اعتباری یا گونه‌ای دیگر از آن در تمام فرهنگ‌های شناخته شدۀ بشری وجود داشت که دستکم تا زمان سومریان باستان قدمت دارد. مشکل موجود در اعصار گذشته این بود که هیچکس نمیدانست چطور از آن استفاده کند. به دلیل عدم اعتماد به اینکه آینده بهتر از حال خواهد بود، مردم به ندرت تمایل داشتند اعتبار زیادی ارائه کنند. آنها عموماً باور داشتند که اعصار گذشته بهتر از زمان خود آنها بوده است و اینکه آینده بدتر یا حداقل مانند حال خواهد بود. اگر بخواهیم این موضوع را به زبان اقتصادی بیان کنیم، آنها باور داشتند که مقدار کل ثروت اگر رو به کاهش نباشد، حتماً دارای محدودیت است. بنابراین، افراد فرض اینکه شخص آنها یا پادشاهی آنها یا کل جهان ده سال بعد در حال تولید ثروت خواهد بود را شرط بندی بدی می‌پنداشتند. کسب وکار برای آنها مانند یک بازی با جمع صفر بود. البته که سودهای یک نان‌پزی خاص ممکن بود افزایش پیدا کند، اما این موضوع فقط در ازای عدم کسب سود نان‌پزی همسایه امکان پذیر بود. شهر ونیز ممکن بود رونق پیدا کند، اما فقط از رهگذر فقیرسازی شهر جنوا. پادشاه انگلستان ممکن بود خود را غنی‌تر سازد، اما صرفاً از رهگذر دزدی از پادشاه فرانسه. شما می توانستید این کیک را به شکل های مختلف برش دهید، اما این کیک هیچ‌گاه بزرگ‌تر نمی شد. به همین دلیل است که بسیاری از فرهنگ‌ها به این نتیجه رسیدند که جمع‌آوری کیسه های پول گناه محسوب می شود. بنا به گفته مسیح، گذشتن شتر از سوراخ سوزن راحت تر از ورود فرد ثروتمند به ملکوت خداوند است. اگر اندازه این کیک ثابت است و من سهم بزرگی در آن دارم، پس من باید سهم فرد دیگری را گرفته باشم. ثروتمندان موظف بودند به خاطر استغفار از اَعمال شر خود مقداری از ثروت مازاد خود را به خیریه بدهند.
/پول
✅ @karkhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment