◾️ترس از آیندهای روشن
تأملی در باب یادداشت «استارتآپها پیامآوران عصر جدید»
🖋حسین ذبیح| روزنامه نگار حوزۀ شهر و معماری
بیایید معماری را چنین بخوانیم: «تا تقاضایی نباشد جایی برای عرضه نیست». پس اگر نیازی به عرضۀ محصولی نباشد فضایی هم برای این عرضه در کار نخواهد بود. پس احتمالا ما با مرگ معماری برای فضاهای عرضه روبهرو باشیم.
امروزه انسان توانسته است پس از گذشت قرنهای متمادی مخارج خود را برای عرضه کم کند. دیگر نیازی به ساختمانهای پرهزینه نیست. ساختمانهایی که نور و طبیعت را با بیرحمی از دیگر انسانها میربودند. ساختمانهایی که همچون انبارهایی زیبا تجلی پیدا میکردند و قرار بود، کالایی بدون ازرش/باارزش را جوری جلوه دهند که گویی نبودش در زندگیمان تأثیر بسزایی دارد. یا ساختمانی ساخته نمیشود یا اگر ساخته شود قرار است کاربردی دقیق داشته باشد.
از همین رو است که ساختمانها محل عرضۀ خود را از نمایش اجتماعی عمومی به عرضۀ خصوصی میبرند. جایی که قرار است نیروی کار با کاربر و مصرفکننده برابری داشته باشد. زمانی که دیگر نیاز نباشد هزینۀ گزافی برای جلب فیزیکی مشتری پرداخت شود، نوبت به کارگر و یا ارائهکننده خدمات میرسد که برای کار بیشتر، در فضایی بهتر فعالیت کند.
⭕ ادامهٔ مطلب را میتوانید در Instant View یا وبسایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:
https://telegra.ph/hz6-09-07http://koubeh.com/hz6/