پس از آغاز انقلاب ملی و حتا پیش آن، هر زمان خیابان شلوغتر بود و مردم رخ در رخ با گزمههای ولایت درگیر بودند و کشته میدادند، اختلافات سیاسی که ریشه در امروز و دیروز ندارد و تا پیش از انقلاب اسلامی و حتی قبل از آن قابل رهگیری است، به کناری میرفت و در سکوت خیابان اما، بحثهای تئوریک از قبیل دلایل و علل اینکه چرا انقلاب هنوز به پیروزی نرسیده و … به میان میآمد و انگشت اتهامهای بااساس و بیاساس به سوی یکدیگر دراز میشد، تا خیابان بعدی و اعتصابات بعدی از راه برسد و باز این اختلافهای بعضا مهم و اساسی را به کناری ببرد.
تا پیش از این، پروژهی جمهوریاسلامی برای تفرقهافکنی بین شهروندان ایرانی در سراسر جهان، داخل و خارج کردن بود و اینکه خارجنشینها درد وطن ندارند و کنار گود نشستهاند و…
با شروع انقلاب ۱۴۰۱ این اختلافافکنیهای حکومت نقش بر آب شد و خارج کنار داخل ایستاد و مرزهای جدایی برداشته شد و پروژه حکومت شکست خورد.
حالا و پس از فروکشکردن موقت انقلاب ملی، (اعتراضات همچنان ادامه دارد) حکومت پروژه جدیدی را برای اختلافافکنی آغاز کرده و آن اینکه مقصر این «شکست» را اختلافهای ایرانیان خارج کشور معرفی کند و در این مسیر، هم بذر ناامیدی بپاشد و هم به شکاف داخل- خارج که کاملا ترمیم شده بود، خدشه وارد کند.
نه انقلاب ملی شکست خورده و نه باعث این فروکشکردنها اختلاف سیاسی خارج کشور است که جای توضیح بیشتر دارد.
امروز و در این دوره «سکوت»، «صالح و طالِح مَتاعِ خویش نمودند» و «تا که قبول افتد و که در نظر آید» و این را باید به فال نیک گرفت.
@PN_KFP