👆گمانم هجده‌ یا نوزده‌ساله بودم که پدر ترتیبی دادند که درخانه ما جناب آقای مصطفی‌حسینی طباطبایی به من و چندنفری درس "مقدمات‌فلسفه" بدهند. کلاس درس‌مان حوالی پنج‌بعدازظهر شروع می‌شد و بعداز غروب به پایان می‌آمد.

ایشان بسیار مقید به نماز‌اول وقت بودند و هرگاه صدای اذان برمی‌خواست، فارغ از آنکه کجای درس بودیم، عزم نماز می‌کردند؛ بر فرش هم نماز نمی‌گذاردند، گوشه فرش را کنار می‌زدند و بر کاشی کف‌اتاق نماز می‌خواندند. این شیوه گهگاهی درمیان دیندارانِ پرهیزکار دیده می‌شد زیرا آن ستم‌کلان که بافندگان فرش بر کارگران از زن و مرد و کودک روامی‌داشتند "شهرت" داشت تا "فرش" فراورده‌ای آغشته به ستم و ستمکاری دانسته شود که نماز برآن نشاید.
یکبار هم که من ایشان را پس از کلاس به منزل‌شان می‌رساندم، گاه اذان شد و فرمودند توقف کنم و نماز را بر پیاده‌روی کنار پارک‌وی بجا آوردند.

نامرغوبی چنین شخصیت متدین و پرهیزکاری برای نظام اسلامی از آن‌روست که ایشان خویش را پایبند تشیع نمی‌دانند، هرچند که پایبند مذاهب چهارگانه اهل سنت هم نبوده و نیستند، آزاده‌مردی مجتهدند که به اجتهادخویش عمل می‌کنند، اجتهادی که آشکارا بیرون از حوزه ارتودوکسی تشیع و تسنن است.

جناب آقای طباطبایی در دفاع از حوزه‌اسلام (برطبق فهمِ به ژرفا وابسته به آفاقِ "سنت") پایمردی داشتند. بطوریکه ردیه مفصلی بر کتاب "بیست‌وسه سال" علی دشتی نوشتند، کتاب "آیات‌شیطانی" سلمان رشدی را نقدکردند و پیوسته درکار نقد آرای دکتر عبدالکریم سروش‌اند.
من ایستار فکری ایشان را به ژرفا "سنتی" و عاری از هرگونه "نواندیشی" و نوگرایی یافته‌ام و ازاین روی سخنان ایشان برایم نوعا واجد هیچ نکته بکر و روشنگرِ بدیعی نبوده‌است. اما اگر در اسلامیت آقای حسینی‌طباطبایی بتوان تردید نمود، پس باید که به لسان بوعلی‌سینا فغان برآورد که: پس درهمه دهر یک مسلمان نبود!