شگفت‌انگیز است؛ اما اکثر دیکتاتورهای تاریخ علاقه داشتد که مردم‌شون رو به‌سمت درگیری‌های مالی هُل بدهند.
حتی آغامحمدخان قاجار هم در توصیه‌هایی که به ولیعهدِ خودش کرده، گفته که « تا می‌توانی رعیت را گرسنه نگه دار»؛ اما پرسش مهم این بوده است که فقر و فلاکتِ مردم چه سودی برای دیکتاتورها دارد؟
واتسلاو هاوِل، نویسنده‌ی کتاب ' قدرت بی‌قدرتان ' جواب جالبی به این پرسش می‌دهد. هاوِل معتقد بود حکومت‌های مستبد عمداً مردم را به‌سمت درگیری‌های مالی هل می‌دهند؛ چرا؟ چون چنین چیزی غیرمستقیم باعث دوری از اخلاقیات می‌شود. اما اخلاق چه ربطی به طغیان علیه ظلم داره؟
همانطور که کتاب ' فقر احمق می‌کند ' نشان می‌دهد کسی که درگیری‌های مالی داشته باشد حتی اگه خودش هم دلش بخواهد نمی‌تواند به چیزی فراتر از خود و دغدغه‌های ابتداییش فکر کند.
این دقیقاً همان چیزی هست که حکومت‌های مستبد می‌خواهند. چطور؟
وقتی کسی نتواند به چیزی فراتر از منافع خودش فکر کند، قاعدتا ظلم به دیگری هم برایش اهمیت ندارد و در برابر بزرگ‌ترین بحران‌های اجتماعی و سیاسی به‌جای کنش، سکوت را انتخاب می‌کند.
هاوِل به چنین شرایطی اصطلاح « زیستن در چنبره‌ی دروغ » را می‌دهد.

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing