داروینیسم (Darwinism) نظریهای علمی دربارهٔ تکامل موجودات زنده است که توسط زیستشناس انگلیسی، چارلز داروین، در قرن نوزدهم مطرح شد. داروینیسم بر این اصل استوار است که موجودات زنده در طول نسلهای بسیار طولانی تغییر میکنند و گونههای جدیدی از آنها به وجود میآیند. اصول اصلی داروینیسم ۱. تنوع: افراد یک گونه با یکدیگر تفاوتهای طبیعی دارند. ۲. انتخاب طبیعی: موجوداتی که ویژگیهای مناسبتری برای زنده ماندن و تولیدمثل در محیط خود دارند، معمولاً شانس بیشتری برای انتقال ویژگیهایشان به نسل بعد خواهند داشت. ۳. وراثت: برخی از ویژگیهای موجودات زنده از والدین به فرزندان منتقل میشوند. ۴. تغییر تدریجی: در طول نسلهای متعدد، انباشتهشدن تغییرات ارثی میتواند به پیدایش گونههای جدید منجر شود. یک مثال ساده در محیطی که رنگ درختان تیره است، پروانههای تیرهرنگ ممکن است کمتر در معرض دید شکارچیان قرار بگیرند و شانس بیشتری برای زنده ماندن و تولیدمثل داشته باشند. بهتدریج تعداد پروانههای تیره در آن جمعیت افزایش مییابد. اهمیت داروینیسم نگاه انسان به منشأ حیات و جایگاه خود در طبیعت را تغییر داد. پایه و اساس زیستشناسی تکاملی مدرن شد. نشان داد که گونههای زنده ثابت و تغییرناپذیر نیستند، بلکه در طول زمان تکامل مییابند. نکته مهم: داروینیسم به معنای بقای قویترینها نیست؛ بلکه به معنای بقای آنهایی است که با شرایط محیطی سازگاری بیشتری دارند و موفقتر تولیدمثل میکنند. بهطور خلاصه، داروینیسم میگوید: حیات در طول زمان تغییر میکند و انتخاب طبیعی یکی از مهمترین عوامل این تغییر است.