✅✅ما اول آدم بودیم بعدا پزشک شدیم !!
گاهی احساس میکنم بچه که بودیم آدمها بیشتر آدم بودند، یعنی اصولا اول همه آدم بودند و بعد از آن عده ای تحصیل کرده بودند و تعدادی از این تحصیل کرده ها پزشک بودند ؛ اما آنچه که برای همه مهم بود همان آدم بودن ابتدایی بود و بقیه رشته تحصیلی و شغل بود که یک چیز شخصی بود نه شخصیتی.
یادم هست بچه که بودم تعداد معدود پزشکان شهر فارغ از گرایش تحصیلی شان و صرفا بر اساس آدم بودن و همکار بودن با هم رابطه بسیار صمیمانه ای داشتند.
یادم هست بچه که بودم جنگ بود و پزشک عمومی فقط شش ماه آموزش مقدماتی میدید و بعد به عنوان رزیدنت جراحی تمام دوره دستیاری اش را در بیمارستانهای صحرایی جبهه سپری میکرد و از گلوله داخل کانال نخاعی تا له شدگی شکم و پارگی شریانها را جراحی میکرد و هیچ کس هم محدودیتی برایش قایل نمی شد.
یادم هست که بزرگتر شدم و داشجوی پزشکی بودم و استاد عزیزی در بخش داخلی داشتیم که شخصیتی بسیار علمی، کار بلد، دلسوز و کاریزماتیک داشت و هنوز کیس ریپورت های صبح های دوشنبه هر هفته اش که حتی برای اساتید دیگر چالشی بود در خاطرم زنده است و ایشان چون دریایی بخشنده بودند که شخصا از ایشان بسیار آموختم.
در همان زمان که استاجر داخلی بودیم به تازگی یک دستگاه اندوسکوپی برای بخش داخلی آورده بودند و این استاد عزیز علاوه بر آموزش هر روزه رزیدنتهای داخلی ؛ برای اینترنها هفته ای یک روز و برای استاجرها ماهی یک روز حضور در اتاق آندوسکوپی تعیین کرده بودند و آنجا علاوه بر این که عملا مهارت آندوسکوپی را به ما می آموختند ، چگونگی کنار هم گذاشتن ساین و سیمپتوم ها و رسیدن به همان تشخص اندوسکوی را هم به بهترین شکل یادمان میدادند.
البته ناگفته نماند که همان زمان هم تک و توک اساتیدی بخیل و نامهربان داشتیم اما کم بود و خیلی کم.
مثلا یادم هست یک ماهی که در بخش پوست بودیم یک استاد بسیار خوشتیپ با کت شلوارهای بسیار اتوکشیده داشتیم که اتفاقا همان سال هم استاد نمونه کشور شده بودند. از آن یک ماه تمام زمان مان صرف این شد که تفاوت میکروسکوپیک پمفیگویید ، پمفیگوس ولگاریس و پمفیگوس فولیاسه از لحاظ چیدمان ایمنو گلوبولینها چیست!!!( البته نه در آزمایشگاه و با داشتن میکروسکوپ ، بلکه به صورت توضیحات تئوریک) و نهایتا روزهای آخر با همه سختی که صحبت کردن با ایشان داشت بعنوان نماینده اینترن ها دل به دریا زدم و گفتم؛ استاد ؛ دوره ما در حال اتمام است ، بهتر نبود کمی در مورد درمانهای شایع بیماریهای پوست مثل درماتیت ها، آلوپسی، قارچ ناخن و داروهای ترکیبی اینها یادمان بدهید که وقتی برای طرح به روستا میرویم به کارمان بیاید؟ ایشان که عادت داشتند موقع حرف زدن با زیردستان به آنها نگاه نکنند ، خیلی کوتاه گفتند روستا که رفتی همون سرماخوردگی بچه ها را درمان کنی کافیست.
بگذریم؛
زمان گذشت و تعداد فارغ التحصیلان پزشکی بیشتر و بیشتر شد. سفره همان سفره بود ولی تعداد آنهایی که قرار بود تناول کنند صدها برابر و از همینجا بود که این مال من است گفتن ها و انحصار طلبی ها شروع شد:
مثلا همان رزیدنت سال اول جراحی که گلوله از کانال نخاعی خارج میکرد، امروز می تواند تیرویید را جراحی کند اما کشیدن چربی از لایه هایپودرم پوست در صلاحیت اش نیست و باید فوق پلاستیک این کار را انجام دهد، و در طب داخلی نه تنها به رزیدنتها اجازه دیدن آندوسکوپی را نمی دهند !!!بلکه متخصص داخلی هم صلاحیت انجامش را ندارد!!!، در بحث رینو پلاستی هم که صد مدعی پیدا شده و هرکس میگوید در حیطه و صلاحیت من است و البته اگر من جی پی بروم یک جراحی کاشت حلزون انجام دهم کسی حساس نمی شود ولی بینی نه.
و نهایتا رشته های نسخه نویس که بازار شان کساد تر از همیشه شده هر یک سعی در ایجاد یک انحصار بی ربط و عجیب برای خود میکند که پول ساز باشد که شاید معروف ترینش انحصار طلبی متخصصین بیماریهای پوست باشد که می گویند تزریق ژل و بوتاکس و لیزر موهای زائد که در بیشتر کشورهای دنیا توسط پرستاران رجیستر شده و به عنوان یک مهارت انجام میشود مال آنهاست و نه تنها این را میگویند که سالهای سال است که برای این انحصار طلبی شان هزینه می کنند ، رانت ایجاد میکنند و شکایت میکنند و هوار می زنند.
من بنا به هزار و یک دلیل که شاید هزار و یکمین اش همین بی اخلاقیهای صنفی باشد مدتیست که مهاجرت کرده ام. آخرین رفتار زشت و زننده و غیر اخلاقی که قبل از مهاجرتم دیدم ، شکایت انجمن متخصصین پوست ایران از انجمن پزشکان عمومی رشت آنهم در یک دادگاه کیفری!!!!! و درخواست حبس شش ماه تا دو سال اعضای هیات مدیره و انحلال انجمن رشت بود. به خاطر چه ؟؟؟
ادامه در پست بعد 👇👇👇👇
گاهی احساس میکنم بچه که بودیم آدمها بیشتر آدم بودند، یعنی اصولا اول همه آدم بودند و بعد از آن عده ای تحصیل کرده بودند و تعدادی از این تحصیل کرده ها پزشک بودند ؛ اما آنچه که برای همه مهم بود همان آدم بودن ابتدایی بود و بقیه رشته تحصیلی و شغل بود که یک چیز شخصی بود نه شخصیتی.
یادم هست بچه که بودم تعداد معدود پزشکان شهر فارغ از گرایش تحصیلی شان و صرفا بر اساس آدم بودن و همکار بودن با هم رابطه بسیار صمیمانه ای داشتند.
یادم هست بچه که بودم جنگ بود و پزشک عمومی فقط شش ماه آموزش مقدماتی میدید و بعد به عنوان رزیدنت جراحی تمام دوره دستیاری اش را در بیمارستانهای صحرایی جبهه سپری میکرد و از گلوله داخل کانال نخاعی تا له شدگی شکم و پارگی شریانها را جراحی میکرد و هیچ کس هم محدودیتی برایش قایل نمی شد.
یادم هست که بزرگتر شدم و داشجوی پزشکی بودم و استاد عزیزی در بخش داخلی داشتیم که شخصیتی بسیار علمی، کار بلد، دلسوز و کاریزماتیک داشت و هنوز کیس ریپورت های صبح های دوشنبه هر هفته اش که حتی برای اساتید دیگر چالشی بود در خاطرم زنده است و ایشان چون دریایی بخشنده بودند که شخصا از ایشان بسیار آموختم.
در همان زمان که استاجر داخلی بودیم به تازگی یک دستگاه اندوسکوپی برای بخش داخلی آورده بودند و این استاد عزیز علاوه بر آموزش هر روزه رزیدنتهای داخلی ؛ برای اینترنها هفته ای یک روز و برای استاجرها ماهی یک روز حضور در اتاق آندوسکوپی تعیین کرده بودند و آنجا علاوه بر این که عملا مهارت آندوسکوپی را به ما می آموختند ، چگونگی کنار هم گذاشتن ساین و سیمپتوم ها و رسیدن به همان تشخص اندوسکوی را هم به بهترین شکل یادمان میدادند.
البته ناگفته نماند که همان زمان هم تک و توک اساتیدی بخیل و نامهربان داشتیم اما کم بود و خیلی کم.
مثلا یادم هست یک ماهی که در بخش پوست بودیم یک استاد بسیار خوشتیپ با کت شلوارهای بسیار اتوکشیده داشتیم که اتفاقا همان سال هم استاد نمونه کشور شده بودند. از آن یک ماه تمام زمان مان صرف این شد که تفاوت میکروسکوپیک پمفیگویید ، پمفیگوس ولگاریس و پمفیگوس فولیاسه از لحاظ چیدمان ایمنو گلوبولینها چیست!!!( البته نه در آزمایشگاه و با داشتن میکروسکوپ ، بلکه به صورت توضیحات تئوریک) و نهایتا روزهای آخر با همه سختی که صحبت کردن با ایشان داشت بعنوان نماینده اینترن ها دل به دریا زدم و گفتم؛ استاد ؛ دوره ما در حال اتمام است ، بهتر نبود کمی در مورد درمانهای شایع بیماریهای پوست مثل درماتیت ها، آلوپسی، قارچ ناخن و داروهای ترکیبی اینها یادمان بدهید که وقتی برای طرح به روستا میرویم به کارمان بیاید؟ ایشان که عادت داشتند موقع حرف زدن با زیردستان به آنها نگاه نکنند ، خیلی کوتاه گفتند روستا که رفتی همون سرماخوردگی بچه ها را درمان کنی کافیست.
بگذریم؛
زمان گذشت و تعداد فارغ التحصیلان پزشکی بیشتر و بیشتر شد. سفره همان سفره بود ولی تعداد آنهایی که قرار بود تناول کنند صدها برابر و از همینجا بود که این مال من است گفتن ها و انحصار طلبی ها شروع شد:
مثلا همان رزیدنت سال اول جراحی که گلوله از کانال نخاعی خارج میکرد، امروز می تواند تیرویید را جراحی کند اما کشیدن چربی از لایه هایپودرم پوست در صلاحیت اش نیست و باید فوق پلاستیک این کار را انجام دهد، و در طب داخلی نه تنها به رزیدنتها اجازه دیدن آندوسکوپی را نمی دهند !!!بلکه متخصص داخلی هم صلاحیت انجامش را ندارد!!!، در بحث رینو پلاستی هم که صد مدعی پیدا شده و هرکس میگوید در حیطه و صلاحیت من است و البته اگر من جی پی بروم یک جراحی کاشت حلزون انجام دهم کسی حساس نمی شود ولی بینی نه.
و نهایتا رشته های نسخه نویس که بازار شان کساد تر از همیشه شده هر یک سعی در ایجاد یک انحصار بی ربط و عجیب برای خود میکند که پول ساز باشد که شاید معروف ترینش انحصار طلبی متخصصین بیماریهای پوست باشد که می گویند تزریق ژل و بوتاکس و لیزر موهای زائد که در بیشتر کشورهای دنیا توسط پرستاران رجیستر شده و به عنوان یک مهارت انجام میشود مال آنهاست و نه تنها این را میگویند که سالهای سال است که برای این انحصار طلبی شان هزینه می کنند ، رانت ایجاد میکنند و شکایت میکنند و هوار می زنند.
من بنا به هزار و یک دلیل که شاید هزار و یکمین اش همین بی اخلاقیهای صنفی باشد مدتیست که مهاجرت کرده ام. آخرین رفتار زشت و زننده و غیر اخلاقی که قبل از مهاجرتم دیدم ، شکایت انجمن متخصصین پوست ایران از انجمن پزشکان عمومی رشت آنهم در یک دادگاه کیفری!!!!! و درخواست حبس شش ماه تا دو سال اعضای هیات مدیره و انحلال انجمن رشت بود. به خاطر چه ؟؟؟
ادامه در پست بعد 👇👇👇👇
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment