✳️ هفتخان اسفندیار
❇️ در داستانی دیگر، اسفندیار پسر کیگشتاسپ برای رهایی خواهرانش از چنگ ارجاسپ تورانی، این هفتخان را پشت سر میگذارد:
◀️- خان نخست: گرگ:
گرگ توتم (نماد نگاهبان) تورانیان به شمار میرفت. در اینجا گرگ نماد آز و بیچارگی است. اسفندیار میغرد و دو گرگ را میکشد.
◀️- خان دوم: شیر:
اسفندیار مانند آتش به پیکار یک جفت شیر میشتابد و نخست شیر نر و سپس ماده را از میان میبرد.
◀️- خان سوم: اژدها :
فردای شبی که ماه از برج بره (حمل) روی بنمود، اسفندیار به رزم با اژدها شتافت. وی درون صندوقی که پر از تیغ و نیزه بود، پنهان شد. صندوق را بر گردونهای دو اسبه نهادند و اژدها آن را به کام کشید. اما دهانش زخمی شد و رودی سبز از درون پوزهاش روانه گشت. اسفندیار از صندوق بیرون آمد و اژدها را کشت.
◀️- خان چهارم: زن جادوگر :
برای رویارویی با ماده جادوگری که غول بیابان نیز خوانده میشد و میتوانست کویر را بهسان دریا کند، اسفندیار چنین چارهای میچیند: تنبور مینوازد و وانمود میکند که خواهان دستیابی به فرخپریچهرهای میباشد. زن جادوگر با شنیدن آواز او خودش را به شکل دختری زیبا درمیآورد و نزدش میرود. اسفندیار جامی باده به او میدهد و سپس بیدرنگ زنجیری را که به همراه داشت بر گردن زن جادوگر میاندازد و سیمای راستین او نمودار میشود: پیرزنی زشت با موهایی سفید و رویی سیاه و رخساری پرچین و چروک! اسفندیار با خنجر سر او را میبرد و همین هنگام، باد و گردی سیاه برمیآید و مدتی خورشید را میپوشاند.
زنجیر اسفندیار را زرتشت از بهشت جهان (مینوی و فرامادی) آورده بود. این زنجیر پولادین را همیشه به بازویش میبست تا از بد روزگار، بیگزند باشد.
◀️ - خان پنجم: سیمرغ :
شیوه ستیز با سیمرغ بهسان اژدها بود و زمانی که مرغ غولپیکر بر صندوق آکنده از تیر و نیزه چنگال میاندازد و به دام میافتد، اسفندیار از صندوق بیرون آمده و او را میکشد.
◀️- خان ششم: برف و بوران :
سه شبانهروز ابری تیره آسمان را فرا گرفت و برف و بادی شگرف، اسفندیار را بیچاره کرد. وی و سپاهش دست به نیایش برداشتند تا اینکه سرانجام بادی خوش برآمد و ابر سیاه را از روی هوا برد. سپس از رودی پهناور به سختی گذشتند.
◀️- خان هفتم: ارجاسپ :
اسفندیار برای دستیابی به قلعه ارجاسپ که رویین دژ میخواندند، نیرنگی به کار برد و به چهره بازرگان به درون دژ رخنه کرد و توانست خواهرانش را آزاد کند.
◀️ نکته آیینی این است که رستم و اسفندیار پس از هر پیروزی، به پادیاب (غسل) میپرداختند و یزدان را نیایش مینمودند.
❇️ گفتاری از نسک، پندهای شاهنامه ،عرفان آریایی
✍امید عطاییفرد
@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan