به بهانه شروع ترم جدید؛ در باب اهمیت شورای صنفی و کنش‌گری صنفی
(ادامه از پست بالایی)
علاوه بر تمام این‌ها، نسل‌های آینده‌ای که بعداً به دانشگاه وارد میشوند نیز پیشاپیش تحت تأثیر این تصمیم قرار گرفتند. آن‌ها نیز از برخورداری از آن سالن مطالعه سابق محروم می‌مانند.
کل این داستان در زمانی اتفاق افتاد که دانشگاه سال‌ها از شورای صنفی بی‌بهره بود.
🔴 منطق فعالیت صنفی روشن است: اگر تصمیمی بر یک جمع تاثیر می‌گذارد، پس مداخله در فرایند منتهی به آن تصمیم نیز حق آن جمع است.
ترجمه حداکثری این منطق در فضای دانشگاه می‌شود این که دانشجویان باید در فرایندهای اداری، آموزشی، علمی، رفاهی، اقتصادی و سیاسی حق مداخله داشته باشند و برای این منظور از ابزارهای نهادی برخوردار باشند. اما نیاز به گفتن ندارد که واقعیت موجود با این خواست حداکثری و ایده‌آل فاصله بسیار دارد.
در حال حاضر یکی از امکان‌های در دسترس دانشجویان این است که از طریق یک نهاد منتخب به نام شورای صنفی دست کم در برخی از مسائل معطوف به رفاهیات خود، به پیگیری‌هایی دست بزنند. البته شورا نیز همواره با موانع و محدودیت‌ها مواجه بوده است مثلاً یک نمونه بارزش حذف امور آموزشی از آیین‌نامه شوراهای صنفی در سال‌های گذشته است.
وجود شورا، شرطی لازم است ولی شرط کافی نیست. وجود یک بدنه و پایگاه رای پیگیر، با حضور و همکاری و دغدغه‌مندی سایر انجمن‌های دانشجویی، توش و توان جامعه‌ی دانشجویان را در حفاظت از حقوق خود و مداخله‌ی موثر در محیط زیست خود (دانشگاه) را بیشتر می‌کند.
در این شرایط تعطیل کردن فعالیت صنفی و نهادهای دانشجویی یک اشتباه بزرگ است چرا که نه فقط دست دانشجویان امروز را خالی و بازوی بسیج را به دور دانشگاه تنگ‌تر می‌کند، بلکه دانشجویان فردا را که امروز هنوز به دانشگاه نرسیده‌اند متضرر می‌کند. درباره اهمیت نهادها در دانشگاه بیشتر خواهیم نوشت.
@elmosnewss
(ادامه از پست بالایی)
علاوه بر تمام این‌ها، نسل‌های آینده‌ای که بعداً به دانشگاه وارد میشوند نیز پیشاپیش تحت تأثیر این تصمیم قرار گرفتند. آن‌ها نیز از برخورداری از آن سالن مطالعه سابق محروم می‌مانند.
کل این داستان در زمانی اتفاق افتاد که دانشگاه سال‌ها از شورای صنفی بی‌بهره بود.
🔴 منطق فعالیت صنفی روشن است: اگر تصمیمی بر یک جمع تاثیر می‌گذارد، پس مداخله در فرایند منتهی به آن تصمیم نیز حق آن جمع است.
ترجمه حداکثری این منطق در فضای دانشگاه می‌شود این که دانشجویان باید در فرایندهای اداری، آموزشی، علمی، رفاهی، اقتصادی و سیاسی حق مداخله داشته باشند و برای این منظور از ابزارهای نهادی برخوردار باشند. اما نیاز به گفتن ندارد که واقعیت موجود با این خواست حداکثری و ایده‌آل فاصله بسیار دارد.
در حال حاضر یکی از امکان‌های در دسترس دانشجویان این است که از طریق یک نهاد منتخب به نام شورای صنفی دست کم در برخی از مسائل معطوف به رفاهیات خود، به پیگیری‌هایی دست بزنند. البته شورا نیز همواره با موانع و محدودیت‌ها مواجه بوده است مثلاً یک نمونه بارزش حذف امور آموزشی از آیین‌نامه شوراهای صنفی در سال‌های گذشته است.
وجود شورا، شرطی لازم است ولی شرط کافی نیست. وجود یک بدنه و پایگاه رای پیگیر، با حضور و همکاری و دغدغه‌مندی سایر انجمن‌های دانشجویی، توش و توان جامعه‌ی دانشجویان را در حفاظت از حقوق خود و مداخله‌ی موثر در محیط زیست خود (دانشگاه) را بیشتر می‌کند.
در این شرایط تعطیل کردن فعالیت صنفی و نهادهای دانشجویی یک اشتباه بزرگ است چرا که نه فقط دست دانشجویان امروز را خالی و بازوی بسیج را به دور دانشگاه تنگ‌تر می‌کند، بلکه دانشجویان فردا را که امروز هنوز به دانشگاه نرسیده‌اند متضرر می‌کند. درباره اهمیت نهادها در دانشگاه بیشتر خواهیم نوشت.
@elmosnewss
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment