آنچه طرز تفکر افراد یک جامعه را به بیراهه می کشاند تایید عمومی افکار و تصورات آنان است . مردم فکر می کنند که شرکت اکثریت شان در یک فکر و یا احساس ، دلیل ارزشمند بودن آن است . طرفداری میلیونها نفر از یک فکر صحت و اصالت انرا اثبات نمی کند و اگر میلیونها نفر دارای نشانه های روانی و عقلی مشابه باشند دلیل آن نیست که آن مردم از سلامت روحی برخودارند. این یک بیماری روحی اجتماعی است که فرق آن با بیماری روحی فردی تفاوت دومفهوم » نارسایی و نقص» (Defect) و روانژندی(Neurosis) است. اگر آزادی و رضایت باطن هدفهای لازم برای هر انسانی بدانیم و کسی نتواند به آزادی ، رضایت باطن و عرضه صادقانه و حقیقی خود برسد ممکن است آن را معیوب تلقی کنیم. اگر اکثریت جامعه نتوانند به این هدف برسند ما با نقصی که شکل وانگاره اجتماعی دارد سروکار داریم. در این حالت شخص از نقص خود آگاه نیست و چون در این نقص با دیگران سهیم است خطر مطرود شدن و ایمن نبودن او را تهدیدنمی کند. و حتی ممکن است فرهنگ مربوط اش نقص او را یک فضیلت بداند و شخص احساس موفقیت کند. این نقص فرهنگی است. معایب و نواقص وقتی شکل فرهنگی به خودمی گیرند دیگر آزاردهنده شمرده نمی شوند. در چنین فرهنگی افراد هرگز بر حسب ذات و ماهیت حقیقی خود رفتار نمی کند . رفتار آنها مانند کسانی است که فکر می کنند باید مثل کسی باشند. خنده ها مصنوعی است. گفتگوها صمیمانه نیست و نومیدی وکسالت جای امید می گیرد. اشخاص از یک طرف به فقدان فردیت مبتلایند و از طرفی فرق اساسی با دیگرانی که با او زندگی می کنند نمی بیند. و در نتیجه افراد براحتی می توانند با همان عیب و نقص به زندگی خود ادامه دهند بدون این که بدانند در یک فرهنگ بیمارند .

برگرفته از كتاب : جامعه سالم اریک فروم
The sane society by Erich From


🆔 @RuralWomenIssues