سفره ها رقصانِ در باد
این نشانِ فقرِ ماست
آن همه لاف از عدالت
با کوهی از فقر وُ فساد
بگوئید در کجاست؟

ما خطا کردیم
سپردیم نگهبانی به دزد
وینان آسوده خاطر
غارت کردند
از هر چه بود، بی کم وُ کاست

رویِ زرد ما وُ
حسرت های دیرین ماندگار
این همه پستی وُ رذالت
آئینِ دیرین شماست

روزگاری بود دزدی ننگ وُ عار
توبه کردند
دزدی شد اختلاس
آن هم از فتوایِ مفتیِ یاوه سراست

اینک اما
در اوجِ حرمان وُ ناکامیِ  نسل ها
شور وُ غوغایی
زِ توده بهرِ آزادی به پاست

دیر وقتی ست
«فواره ی خودکامگی گشته نگون»
بی گمان آینده
با آزادی وُ عدالت از آنِ ماست.

حجت آزاده

#زن_زندگی_آزادی
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing