در فرازهای بلند تاریخ ایران، واژهای است که نه فراموش میشود، نه فرسوده میگردد: وطن. و در میان زمزمههای پرآشوب قرن بیستم، صدایی بود که از دل تختجمشید برخاست و با طنین قدرت و درد، این واژه را فریاد زد: محمدرضا شاه پهلوی.
برای اعلیحضرت، وطنپرستی نه یک شعار سیاسی بود، نه تنها دلبستگی به خاک؛ بلکه نوعی مناسک روحی بود، عبادت عقلانی در معبد زمان. او وطن را همچون پدری دانا و مادری مهربان مینگریست که باید نهتنها پاسداشته شود، بلکه شکوفا گردد، درخور عظمت کوروش، داریوش و خیام.
در فلسفهی شاه، وطنپرستی یعنی پیوند زدن ریشههای کهن تمدن با شاخ و برگهای پیشرفت نوین. او میخواست ایران، نه تنها از نظر جغرافیایی در قلب جهان باشد، بلکه از نظر فرهنگی، علمی و صنعتی نیز در مدار تمدن جهانی بتابد. اینگونه، وطندوستی از احساس صرف عبور میکرد و به تکلیف تاریخی بدل میشد.
محمدرضا شاه بارها گفت که «برای ایران جان میدهم»، اما معنای این جمله تنها مرگ نبود. او جانش را در راه ساختن ایران مصرف کرد
#اتحاد_ملی_ایران
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید
👇👇@OmidIranAzad